Elvis Disco

Howdy Partners,

Nou ik ben op 8 maart naar de presentatie geweest van het nieuwe Elvis-periodiek Always In Elvis. Ik moet zeggen dat ik in eerste instantie met enige scepsis ben gaan kijken, omdat ik uit de informatie die ik had gelezen enige dingen tegenkwam waarbij ik mijn wenkbrauwen deed fronzen. Tel daarbij op dat in de Moira (het gebouw dat gebruikt ging worden voor de presentatie) redelijk veel alternatief volk rondloopt, was ik toch wel een beetje op mijn hoede. Echter als ‘Elvis-politie’ moet je wel weten waarover het gaat voordat je er een mening over kunt vormen. Dus, op de dienstfiets naar het plaats der delict…

Aangekomen, was het redelijk rustig. Ramon draaide al plaatjes en langzamerhand werd het ietsje drukker. Praktisch geen Elvisfans (slechts een handje vol), maar wel veel vrienden van de redactieleden. Jong publiek vooral. Wat ook opgemerkt moet worden is dat Constatijn Zantingh toch de reis vanuit Hoogeveen had gemaakt. Zeer prijzenswaardig.

Het zou een culturele avond worden. Niet alles viel bij mij in de smaak. Maar daar is smaak voor; om in te verschillen. Persoonlijk vond ik het opvoeren van een Vlaamse oud-officier nogal genant. Jammer zelfs. En dichter Jan Baeke kon mij niet veel meer boeien. Daarentegen wist schrijver Hans d’Olivat juist weer de aandacht te krijgen. Extrovert en een boeiend verteller las hij een stuk voor uit het cursusboek “Elvisfan”. Vreemd, dat wel, maar slecht, nee zeker niet.
Er was een ieniemienie Elvismuseumpje ingericht. Daar werd de argeloze bezoeker wat ingefluisterd wat er zoal bij Elvis te koop was. Wat voor de ingeburgde fan gesneden koek is, werd hier uitgelegd aan de Elvisleek. Heb ik daar voor het eerst toch een flesje Gatorade gezien ! Jaja, met uitleg: “I feel like Bob Dylan slept in my mouth…”

Maar wat me voornamelijk verrast heeft was de band van de avond “The Tilburg Cowboy Band” afgekort TCB. De band komt zoals de naam al zegt uit Tilburg, maar de zanger komt uit Utrecht (”Statsie waor”). Hij heet Bart en is wars van pretensies of eigendunk. Hij heeft de looks en een uitstraling van een Xander van Volumia (of dat joch van Kane), en hij beschikt over een dijk van een stem. Daar stond hij dan in zijn cojboj shirtje met zijn gitaar voor zijn buik. Hij zong Blue Moon met dat schrille stemgeluid. Maar met evenveel gemak pakte hij uit met Hurt. Werkelijk waar verbluffend goed.
Ik had wel het gevoel dat de band en zanger niet zo goed op elkaar waren ingespeeld, maar what the heck. Het ging met zoveel enthousiasme en inzet. Overigens een zeer verrassende set met o.a. Almost in Love, Tiger Man en Suspicious Minds. Zonder dat ze het zelf in de gaten hadden was dit een open solicitatie naar een optreden tijdens de Elvis Disco. Ze hebben een zeer goede indruk op me achtergelaten en andere rockers schoten mij al aan met “Emiel, is dit niet iets voor de Elvis Disco…”

Na afloop nog even met o.a. de gitarist gesproken en hij had nog leuk nieuws. Op 16 augustus spelen ze nl. in 013 in Tilburg waar een Elvismemorial plaats zal vinden. Daar treden de jongens sowieso op. De organisatie is nog op zoek naar een Grote Naam voor de avond. Men denkt hierbij aan El Vez (maar die schijnt dan op tournee te zijn, helaas) of aan THE KING, maar of dat gaat lukken is nog niet bekend. (Ook Lee Towers zou op het verlanglijst staan van de organisatie). Mocht je op 16 augustus niet in Memphis zitten, dan is Tilburg natuurlijk een prachtig alternatief.

—

En dan nu het boekje…

Laat ik direct beginnen door te zeggen dat het blad totaal geen bedreiging is voor de reguliere elvisbladen die er al zijn. Geen CD reviews, bootleg-nieuws, interviews-uit-Elvisland, fan-shop, etc. Daarom mag er van mij gerust aandacht aan besteed worden in deze bladen.

Laat ik voorop stellen dat het PRACHTIG is vormgegeven. Het beste wat ik totnutoe ben tegengekomen. Tsjonge wat hebben ze daar een hoop tijd en moeite ingestopt, maar ze bereiken daarmee wel de Rijff-kwaliteit. Het blad richt zich wel op de Elvisleek, die AIE bij de hand neemt en hen laat ontdekken en proeven aan de Elvisvruchten. Ze geven aan welke besjes je wel en beter maar niet kunt eten. Daarbij moet ik telkenmale glimlachen om het magnifieke taalgebruik dat de heren daarvoor gebruiken. Even een voorbeeldje:

Uit de recensie van The First Time Ever I Saw your Face:
: In eerste instantie wilde Elvis dit nummer als een duet opnemen met Ginger Holladay, een van zijn reguliere achtergrondzangeressen. Maar het ging niet zoals hij wilde en daarom werd dit nummer later met een solo overdub ingezongen, met een ove rkill aan achtergrondzangers die op de bruggen van het nummer ruzie kregen met de hoornsectie.”

Verzin het maar !

Aangezien het blad niets nieuws heeft te melden, en daarbij doel ik op recentelijk uitgekomen bootlegs of “Nieuwtjes”, kan je redeneren dat dit blad overbodig is. Ja, het is wel een herhaling van zetten, maar wel een hele leuke en verfrissende herhaling van zetten.
Je kan de indruk krijgen dat de heren Elvis benaderen als een cult-icoon. Dat doen ze ook wel een beetje hoor, maar door alles heen proef je wel dat ze oprecht bezig zijn en dat ze verstand van zaken hebben. De gemiddelde fan uit zich vaak als een fact-nerd. Iets waaraan ik mij ook wel eens schuldig maak. Echter de 3 heren van AIE uiten het weer in een literaire en alternatieve wijze. Dat is wel anders dan je gewendt bent, maar het is zeker niet slechter of beter.

Het eerste perdiodiek staat in het teken van Col. Parker. En ze gaan ook op zoek in Breda. Op de voorkant prijkt dan ook een foto van een jonge Dries van Cuijk ipv een Elvisfoto. Dat zegt al een hoop.

Zelf ben ik kieskeurig wanneer het op Elvis fanclubs e/o magazines aankomt. Voor mij is nog steeds Elvis The Man and his Music het beste wat er te koop is. Goede info, veel scoops: gewoon een prettig blad. Ik neem een jaarabonnement op AIE omdat het een verfrissende aanvulling is. Dingen die wij als fans al jaren als “gewoon” ervaren, bekijkt AIE met een kinderlijke naieviteit. En hierdoor word je weer met je neus op de feiten gedrukt dat Elvis toch wel “een aparte” was. Hoe je het ook bekijkt.

AIE is een aanradertje. Alhoewel ik wel hoop dat de heren het enthousiasme vol kunnen houden waarmee ze begonnen zijn. Dat is nl. vaak het makke met Elvismagazines. Ik wens ze al het goede toe.

AIE kan je vergelijken met als het op sportprogramma’s aankomt met Studio Spaan. Of op voetbalmagazine-gebied met Hard Gras. Of op documentaire gebied met Het Uur Van De Wolf.
AIE is Nederland 3 ipv RTL4. AIE is OOR ipv de Hitkrant.
Wanneer je dit in je achterhoofd houdt, en af en toe Elvis quality time wilt hebben, dan kan je zeker het 1e exemplaar aanvragen. Het kost dacht ik 2,50 euro.

Je kan ze benaderen op almostinelvis@freeler.nl

Groeten Emiel