Elvis Disco

Een impressie

Een hoop mensen had ik op de hoogte gebracht over het optreden van de ELF=Graceband in de Baboon in Uithoorn. Jammer genoeg heb ik daar nagenoeg bijzonder weinig fans gezien. En als ze er waren dan waren ze niet als zodanig herkenbaar voor mij. Toch verwelkomde de zanger ‘de vertegenwoordigers van de Elvis fanclubs’ in de zaal. Ik had die graag even willen spreken; altijd goed om nieuwe contacten te leggen en geestverwanten te spreken. Er was voldoende aandacht aan gegeven. Ik kreeg een mailtje en RICK FM had er aandacht aan besteedt in hun wekelijkse Elvis programma. En bij de entree lagen flyers waar RICK FM en Elvis Today Tomorrow and Forever fanclub in één zin genoemd werden.

Afijn, Willem Dijkman en ik togen toch echt op zaterdag 26 oktober naar Uithoorn toe. Daar aangekomen was het nog moeilijk om binnen te komen. Je moest kaarten of gereserveerd hebben. Gelukkig, met de hulp van een bezoeker achter ons in de rij die 1 kaartje ‘kwijt’ moest konden we binnenkomen. Er was nog 1 keertje vrij bij de kassa… Nu bleek dat Baboon 2 jaar gesloten was geweest, en dit was de 1e avond dat het weer open was. Met als gevolg dat het tot de nok toe gevuld was met de locale bevolking en mensen uit de omringende gemeenten. Een heel ander publiek dan dat je aantreft in de gemiddelde disco in de Randstad. En dat vond ik wel leuk: minder verwaande types en geen ‘Gebonk’. Wel veel ‘normale’ mensen en lekkere sixties en seventies disco! (Grease, Meat Loaf, Adam Ant, Beach Boys, Donna Summer, Bee Gees Aretha Franklin, Wham, James Brown, en zelfs ‘Louie, Louie’)

Om ongeveer 11 uur klom The Graceband op het podium om aan hun optreden te beginnen. En wát voor een optreden! Het was zéér goed ! Het optreden van dit ELF koppige orkest (!) bestond uit 2 sets van 18 nummers (36 in totaal, met 3 toegiften). Zeer gevarieerd, zowel fifties (I got a woman, that’s allright, heartbreak hotel, one night), sixties (good luck charm, return to sender, rubberneckin’) en seventies (something, it’s over, sweet caroline, moody blue). Het goede aan hun optreden waren de redelijk onbekende nummers die er gespeeld werden: Mary in the Morning, The Sound of your Cry (prachtig !) en Come What May , Fools Fall in Love en Talk About the Good Times.

De zanger Rob van Geleijn beschikt over een krachtige stem en het goede aan hem is dat hij wars is van pretenties. Hij zingt gewoon lekker en that’s it. Imitaties of poses worden achterwege gelaten: De Graceband heeft dit niet nodig om een overtuigende show neer te zetten. Want als ze los gaan dan rockt het ook lekker. Grappig om the horen hoe good luck charm een ska-achtig sausje krijgt. En bij burning love staan de trompet en saxofoon letterlijk en figuurlijk in vuur en vlam ! Het enige minpuntje dat ik ontdekte (ja anders is deze recensie niet geloofwaardig), waren het grote aantal rustige nummers. Ik had daarvan liever iets minder van gezien om de vaart erin te houden. En bij My Boy tegen het einde van de show was de vermoeidheid geslagen op de stem, want dat trok het toch nét niet helemaal. Maar voor de rest niets dan lof. Op het eind van de avond zong de hele tent mee, vooral bij Suspicious Minds en de toegiften Burning Love en A Little Less Conversation. Heel knap om een publiek dat bestaat uit redelijk veel ‘leken’, toch mee te krijgen. Chapeau! Je begrijpt ik had een goede avond, en was niet weg te meppen bij het podium. Goed, ik kwam dan wel met tutende oortjes thuis, maar dat had ik er wel voor over.

Na afloop zag ik een bijzonder mooie vrouw in het publiek staan, waarvan ik dacht dat ik haar wel eens eerder had gezien (op een meeting ofzo), maar dat kón niet, zei ze. Het bleek de vrouw van de zanger te zijn ! (Rob heeft ook nog smaak !). Afijn, het was een mooie gelegenheid om erachter te komen welke prijs de Graceband vraagt. En dat valt mee, voor hetgeen wat je ervoor terugkrijgt.
Ik zal het zeker onthouden want het zou een fantastische act zijn voor de Elvis Disco.
Ze kunnen nl. wedijveren met de gevestigde namen in The Elvis World: Zo zag ik Terry Mike Jeffreys (USA) in The Peabody Hotel in Memphis, en hij beschikt over de gave om te improviseren en in te spelen op de reacties uit het publiek. Jenson Bloomer (UK) zag ik zijn ding doen in het Deense Randers, en deed dat verrekte goed, hij heeft veel power in zijn stem. Maar de Graceband biedt naast een goede zanger en solide sets ook visueel een mooi plaatje. Alles staat daar in pak en springt over het podium, en de achtergrond zangeressen geven net dat extra beetje sjeu aan het optreden. Ja, die linker mocht er wel zijn !

Als de Graceband weer ergens speelt; ga er dan beslist heen …and tell ‘em Philips sent ya !

Groeten Emiel Maier