Elvis Disco

Niet dat ik zo’n Elvis fan ben die alleen maar naar Elvis luistert, naar Elvis kijkt, Elvis eet en Elvis drinkt of wat dan ook. Nee, maar het leek me wel eens leuk om te kijken hoe een Elvis Disco in The Cruise-Inn zou zijn. En bovendien wist ik dat The Alley Cats zouden spelen (je weet wel, de Blue Moon Special zonder blazers!) en deze band had ik al lang niet meer gezien. Toch zette de naam van deze Elvis meeting me wel aan het denken. Toen in de begin jaren “80 de neo-rockabilly en de disco z’n hoogtepunt bereikte was het absoluut niet mogelijk om de term ‘disco’ in de rock’n'roll scene te gebruiken. Je was rocker of discofreak! En nu verzint ene E.M. uit Utrecht de naam ‘Elvis Disco’! (De term disco bestond al lang voor de muziekstroming die in de jaren “70 de term ‘disco’ meekreeg. Disco betekent niets anders als ‘dansgelegenheid’ of iets in die geest en is bovendien een afkorting van het aloude woord discografie. Hfdred.)

Afijn, wat zeer prettig was van zo’n Elvis meeting in The Cruise-Inn met The Alley Cats ten opzichte van de vaak grote, vreselijke (commerciele) Elvis meetings dat het hier voornamelijk om de jaren “50-Elvis ging. We zagen hier ook geen Elvis imitatoren die op m’n lachspieren weten te werken, waarop ik God toch elke keer weer bedank dat het niet m’n vader is die in dat glitterpak rondloopt!

Hoewel het geluid in The Cruise-Inn waardeloos was trapten The Alley Cats vrolijk af en zetten nummers in als Lawdy Miss Clawdy en Rip It Up, nummers die natuurlijk door Elvis vertokt werden. Het was een makkie voor de band omdat ze dergelijke nummers met The Blue Moon Special vaak spelen. De stemming was goed en het werd langzamerhand steeds drukker. Toen werd zangeres Susanne geroepen die haar debuut nog niet zo lang geleden op D-Day had gemaakt. O jee, het eerste nummer van haar viel helemaal weg omdat de P.A. niet op haar ingesteld was en al gauw waren er twee geluidsmensen bezig de knoppen weer acceptabel af te stellen. Gelukkig maar, want Susanne’s tweede nummer was Heartbreak Hotel. Leuk om dat nu eens door een vrouw the horen zingen en nog goed ook!

Omdat het nogal warm was ging ik af en toe naar buiten om wat slap te gaan ouwehoeren, dus ik heb niet alles meegemaakt. Toen ik weer binnenstapte stond er een tweede zangeres met The Alley Cats te spelen. Ze had een komisch uiterlijk met haar Elvis-kuif! Ook zij vertolkte o.a. Heartbreak Hotel. Het klonk weer heel anders dan toen Susanne het zong, maar het was eveneens prima. Ik vond het wel minder dat ze na elk nummer op een spiekbriefje moest kijken en dat duurde soms een beetje lang.

Hadden we nu alles gehad? Nee, Erwin Nijhoff moest nog komen. Het was een lanharige gozer die zittend op een krukje zichzelf op gitaar begeleide. Hij zong wat Elvis nummers en wat hippie-muziek…Ja, u leest het goed: alles schijnt tegenwoordig te kunnen in The Cruise-Inn. Ondanks dat hij ook problemen had met de geluidskwaliteit zong hij best goed. Maar was dit wel de juiste persoon voor een Elvis Meeting in The Cruise-Inn? Het spijt me, maar ik vond van niet en velen dachten er net zo over en dus stonden er al gauw een hoop rockers buiten alwaar het koeler was. Later hoorde ik dat Erwin ook begeleiding van een pianist had gekregen.

De DJ’s mochten een eind aan de Elvis Disco breien en daarop ging iedereen massaal de dansvloer op. Hee, wat gebeurde er om een uur of drie? De jongens van Mischief, net terug van een optreden, begonnen spontaan hun spullen het podium op te sjouwen en begonnen geheel vrijwillig een geweldige set te spelen voor de aanwezige laatblijvers. Ontzettend tof van deze geweldige rock ‘n’roll band en ook leuk dat dit allemaal kan in The Cruise-Inn, zonder dat de politie over geluidsoverlast begint. Rond een uur of vier besloot ik eindelijk om weer naar huis te gaan maar zette Mischief het super nummer Justine in. Zij waren nog lang niet van plan om deze zeer gezellige avond/nacht te stoppen.

Bedankt Emiel!

BOPPIN’ AROUND
# 29 oktober 1999 pagina’s 54 - 55
tekst: Jantje Bluecap