Elvis Disco

Er komt heel wat kijken bij het organiseren van een “rock-and-roll-feestje”. Er komen dingen op je pad waar je als concertbezoeker geen weet van hebt, omdat ze allemaal achter de schermen gebeuren. Het is wellicht interessant om eens uit te leggen aan de lezers van de Boppin’ Around wat er allemaal kwam kijken bij de organisatie van de derde Elvis Disco in the Cruise-Inn op 1 juli jl.
En dan heb ik het over een relatief klein concert, want de Grote Concerten (Breda, Lieshout, Giethoorn, Terschelling, D-Day) vergen heel wat meer organisatie en hoofdbrekens. Wat dat betreft was het voor mij gemakkelijker omdat de Cruise Inn de zaal beschikbaar stelde (geluidsinstallatie, draaitafels en ruime bar was dus al verzorgd). Zelfs het boeken van de band zou door hun gedaan worden. Zij hebben daar immers al jarenlang ervaring in, dus waarom zou ik daar tussen in gaan zitten ? Natuurlijk werd de band gezamelijk gekozen. Daarna was de beurt aan mij om voor de promotie en de aankleding van de avond te zorgen.

In november van het vorige jaar wierp ik al een balletje op bij voorzitter Henk over een derde versie van de Elvis Disco. Hij was makkelijk te overtuigen - want de voorgaande party was zeer succesvol verlopen. En tegelijkertijd hebben we voorzichtig gebrainstormd over namen van bands die in aanmerking zouden komen. Maar echt concreet werden de plannen allemaal toen we beide The Elvis Party in de Melkweg bezochten op 18 december 1999. Henk liep daar met zijn (onafscheidelijke) camera op zijn nek. Hij filmde er voor Cult-TV Amsterdam, en ik stond zoals gewoonlijk vooraan driftig uit mijn dak te gaan, toen de engelse band Number Nine het podium beklom. De heren brachten een spetterende set en kregen de meeste reacties uit de zaal. Henk en ik keken elkaar begrijpend aan, en Henk zei wat ik dacht: “Goh, dat zou de perfecte band zijn voor de derde Elvis Disco !”.
Een paar dagen later belde Henk richting Engeland om de band te polsen over een optreden in de Cruise Inn. Het gesprek verliep teleurstellend en Henk bracht verslag bij me uit: “Number Nine wil geen set met Elvis-nummers spelen..”
Dat bevreemde mij ten zeerste, en toen ik de contactpersoon van de band in Nederland en Denemarken (Arjan) aan de lijn had, legde ik hem de situatie voor. Tja, dat leek hem ook wel vreemd. Een telefoontje naar Londen was voldoende voor hem om de zaak op te klaren. Er was sprake geweest van een misverstand. Dat bracht gelukkig weer schot in de zaak, en ik stelde voor dat Arjan maar rechtstreeks met Henk moest spreken om het probleem uit de wereld te helpen. En zo geschiedde. Gelukkig kon er wat van de prijs afgehaald worden omdat Arjan voor de zondag nog een optreden kon boeken in Hoogeveen. Het was ruim 6 maanden voor aanvang van het optreden, maar de contracten konden al getekend worden.

Aangezien de band geboekt was, kon ik nu beginnen aan het maken van de poster. Dit zou ik doen i.s.m. de creatieve man achter de Cruise-Inn posters. Vorig jaar was het nog Marco B. van MCB Imagery, maar zijn werk was nu overgenomen door Marco Z. Het zou een van zijn eerste werkzaamheden zijn. Ik kende Marco Z. niet (wel van gezicht), dus werd het tijd dat we eens kennis maakte. Dat gebeurde op 31 december en hij bleek een hele sympathiek jongen te zijn, waarmee ik goed afspraken kon maken. Ik zou hem de ruwe schets geven van mijn ontwerp, en hij zou het dan “mooi maken” via zijn computer. Voor de poster besluit ik gebruik te maken van een foto die ik al eerder heb gebruikt voor het maken van een CD-hoesje (waarvan er maar een beperkt aantal zijn geperst). De foto is destijds gescanned en bewerkt door een vriendin van mij, Meike. Ik vraag haar of ze de foto nog in haar PC heeft staan, en ze antwoordt bevestigend. Ze mailt me vervolgens de ruwe en de bewerkte foto toe. Op mijn beurt forward ik het mailtje door naar Marco Z. zodat hij de foto kan gebruiken. Er gaat wat mis met mailen, en wanner hij toch binnenkomt, vindt Marco Z. de foto te grof. Niet dat de foto obsceen is, maar het heeft te maken met de “resolutie” en “Dots Per Inch”, waardoor het geheel wat “blokkerig” wordt. Beste lezer, u begrijpt het al. Het wordt tijd dat ik beide mensen met elkaar in contact breng, en wijselijk uit deze discussie stap. Ik ben absoluut geen whizz-kid en samen komen ze er eerder uit, dan wanneer ik er als derde partij tussen ga zitten.

Omstreeks half januari heeft Marco Z. mijn ruwe ontwerp in huis en hij belooft ermee aan de slag te gaan.
Ondertussen reserveer ik thuis een avondje om me te concentreren op de wervende tekst die achterop de flyer moet komen te staan. Ik leg daarin de opzet van de avond uit, en probeer er direct de mensen ermee te enthousiasmeren. Schrijven is schrappen, maar aan het eind van de avond ben ik wel tevreden met de tekst die ik geproduceerd heb. Ondertussen is Marco Z. achter zijn computer gekropen. Wel vraagt hij zich af waarom de poster al zo vroeg klaar moet zijn. Het heeft te maken met 2 dingen. Ten eerste wil ik dat de poster en info op tijd bij de fanclubs en magazines is. Veel boekjes verschijnen maar eens in de 3 maanden, en ik wil niet het risico lopen dat de info bij hun binnenkomt na het sluiten van hun dead-line. Ik ben ook voor een groot deel afhankelijk van de opkomst van de Elvis-fans en ik wil er zeker van zijn dat ik hun bereik. Ten tweede wil ik dat de posters uitgedeeld worden tijdens de Big Bill Turner Show in het Paradiso op 4 maart. De frontman van Number Nine (Paul Ansell) zingt in die show, en we verwijzen naar hem in de begeleidende tekst op de achterkant van de poster.

Ondanks dat Marco Z. pas begonnen was bij een nieuwe baan, en het werk voor de Cruise Inn allemaal nieuw voor hem is, krijgt hij het ontwerp klaar op 19 februari. Hij stuurt mij de drukproef en er zitten maar een paar hele kleine puntjes in die nog veranderd moeten worden. Daarna is er groen licht, en kunnen de persen gaan rollen. En zoals gepland delen we de posters vrolijk uit tijdens de Big Bill Turner Show. “Have you heard the news…”

Ik verstuur posters en info naar de Boppin Around (BA), de internationale elvis-fanclub Elvis Unlimited (EU) en de nederlandse fanclubs Elvis For Everyono (EFE) en It’s Elvis Time (IET). Deze laatste fanclub is voor mij van essentieel belang omdat het de grootste in Nederland is met een substantieel ledenaantal van 2350 !

In voorgaande jaren verstuurde ik altijd de info rechtstreeks naar Ger die het nieuws-gedeelte van het blad verzorgde. Het was voor hem nooit een probleem en maakte altijd keurig netjes melding van de 2 voorgaande feesten. Hij was in de tussentijd echter gestopt met zijn werk voor de IET, dus verstuurde ik de spulletjes nu naar het algemene postbusnummer in Rotterdam.
Maar wat bleek. Waar alle andere magazines melding maken van Elvis Disco #3, is er niets te lezen in de IET. “Ai”, denk ik “dat scheelt me enorm veel bezoekers, want onder die 2350 mensen zit een groot potentieel bezoekers die we nu niet zullen bereiken”. De eerstvolgende keer dat ik Henk spreek vertel ik hem wat er is gebeurd. Ik hoef hem eigenlijk niks te vertellen want Henk is zelf lid van IET en heeft het ook gezien. Hij snapt er niets van want hij heeft ze in hoogst eigen persoon de info toegestuurd. Dat houdt dus in dat er 2 (TWEE) maal posters verstuurd zijn naar de IET in Rotterdam, zowel door Henk als door mij, en toch word er geen melding ge maakt. Mijn klomp breekt ! Ik besluit om contact te zoeken met de fanclub, en kom via een vriend aan het mail-adres. Ik vraag om opheldering en krijg vrij snel het volgende twee-regelige bericht: “Geen post van de Cruise-Inn ontvangen. Volgend jaar beter”. Nou ja zeg !

Veel tijd om lang hierover in te zitten heb ik niet, en ik besluit er een tandje bij te zetten. Ik folder in maart tijdens The Concert in de rotterdamse Ahoy, en in april tijdens de finale van de vetkuivencompetitie in de Utrechtse Jaarbeurs. Om vervolgens alle overige posters uit te delen op de 15e D-Day in Amsterdam.
Maar de grootste klapper hoop ik te maken, door melding te maken op internet. Ik zoek contact met de grootste en beste site die er is wanneer het op elvis aankomt: www.elvisnews.com. De poster en engelstalige versie van de wervende tekst worden zonder problemen geplaatst in hun Events-calender. Het ziet er wel indrukwekkend uit om mijn elvis disco geplaatst te zien tussen feestjes uit Berlijn, London, Florida en Memphis (to name a few !). (Ook het Nederlandse www.elvis-collectors.com plaatst een aankondiging).

Mijn werk qua promotie zit er op en het word tijd om met een vriend van mij - Erik - de setlists door te nemen van de avond. We pakken de lijsten van vorig jaar erbij en besluiten om maar een paar dingetjes aan te passen. We nemen soms andere versies van nummers die het afgelopen jaar verschenen zijn. De setlists hanteren we als ‘zekerheidje-achter-de-hand’, waarvan we af kunnen wijken, naar gelang de stemming op de dansvloer. Maar de sets staan als een huis. Het enige wat nieuw voor ons is is de jive-contest die we dit jaar gaan houden. Tijdens de Hemsby-festivals is dit altijd een populair item, waar een hoop mensen op afkomen. Het is nooit gedaan in Holland, en ik wil het graag introduceren. Henk vindt het een goed idee en stelt een cruise-inn pakket beschikbaar. Ondertussen stel ik de setlijst met strakke jivers samen. Erik fronst zijn wenkbrauwen en zegt: “Maar het is toch een elvis-avond ! Is het dan niet beter om andere versies van elvis-nummers te gebruiken ?”. Ja dat was wel een heel goed idee, dus Erik dook zijn platenkast in en ging op zoek. Tenslotte kwamen we uit op versies van Perkins, Hailey, Wynonie Harris, The Goofers, Boots Randolph en The Drifters.

Erik en ik willen graag het prijzenpakket uitbreiden zodat het nog aantrekkelijker wordt om mee te doen. We besluiten om Henrik van de Deense fanclub aan te schrijven. Henrik is de Grote Man (letterlijk en figuurlijk) van de Deense Fanclub en haar dochteruitgave Elvis Unlimited. Henrik wil graag met zijn stand komen staan in de Cruise Inn. Hij is immers toch in Holland voor een meeting op de dag erna in Hoogeveen. Gelukkig voor ons reageert hij positief, en stelt hij enige CD’s beschikbaar. Kijk da’s pas goed nieuws. Helaas kan er niet uitgebreid over zijn komst bericht worden aangezien het pas laat bekend word dat hij komt.

Vorig jaar vroeg Frans van de BA om fotomateriaal omdat Jantje Bluecap een recensie had geschreven. Er waren toentertijd geen foto’s voor handen, en om dat probleem nu voor te zijn ga ik op zoek naar een goede fotograaf. De enige die hiervoor in aanmerking komt en aansprak mag maken op deze titel is natuurlijk Tom (de hof-fotograaf wanneer het aankomt op Hemsby-foto’s). Gelukkig reageert hij enthousiast en positief. Ik biedt hem aan om fotorolletjes te kopen, maar hij wijst het resoluut van de hand. “Nee dat is niet nodig, laat mij maar mijn gang gaan”. Ik kan mijn geluk niet op.

Dan breekt de 1e juli aan, en om 20:00 wordt ik opgehaald door Erik. We laden de spullen in, en gaan op pad naar Amsterdam. Wanneer we ruim voor negenen aankomen zijn er al mensen aanwezig en heeft Henrik zijn stand al ingericht. We pakken de boel uit en gaan aan de slag. We hangen een vlag op en leggen het gastenboek bij de garderobe. Ik heb geleerd dat mensen veel meer geneigd zijn om te komen wanneer ze een flyer thuisgestuurd krijgen. Dat is wat persoonlijker en spreekt de mensen aan, vandaar het gastenboek.
Vervolgens bouwen we de cd-tray’s op en gooien we de eerste video in de video-speler. Eerst geeft het kuhren omdat we geen beeld krijgen. Maar met hulp van andere Cruise Inn’ers krijgen we het spul aan de gang. Om negen uur trappen we af met de eerste set. De zgn. “kom-binnen-hang-je-jas-op-koop-wat-bonnen-en-ga-effe-zitten-en-acclamatisseer-wat-set” !
Ondertussen ga ik op zoek naar een microfoon, maar dat is een probleem. Er zijn wel microfoons aanwezig, maar de pluggen passen niet in de disc-jockey mengpaneel. We proberen van alles, maar het is niet mogelijk om vanuit de disc-jockey boot de mensen toe te spreken. Wanneer ik wat wil zeggen, dan moet ik het podium opspringen en spreken via de zangmicrofoon. Het is zeer onhandig en niet-praktisch maar het is de enige mogelijkheid die er is. Volgend jaar moet dit ‘pluggen-probleem’ dus verholpen zijn besluit ik.

Ondertussen druppelt de Cruise Inn lekker vol, maar de band is nog steeds niet gearriveerd. Ah, gelukkig om 22:00 arriveert de band, in gezelschap van Arjan (uit Denemarken overgekomen) en zijn vrouw Marianne, die de band dit weekend zullen begeleiden. We schudden handen, en de band begint razendsnel met opbouwen. Even later volgt de sound-check en na 3 nummers staan alle knoppen goed afgesteld volgens de band en de geluidvrouw van de Cruise Inn. Tsjonge, wat klonk die sound-check al verschrikkelijk goed zeg. En het concert moest nog beginnen !

Daarna voer ik het tempo van de platen op. Het wordt tijd dat de dansvloer gevuld gaat worden. Maar het lukt niet echt goed. Ik gooi de ene na de andere strakke jiver erin maar er wordt maar niet gedanst. Hoe kan dit vraag ik me af. Vorig jaar om deze tijd werd er al volop gedanst. Later zou ik me realiseren dat we toen 2 bands hadden en dat de Alley Cats - als eerste band van die avond - toen al de hele meute ‘los’ had gekregen. En ik merk dit jaar tevens op dat er een overtal aan vrouwen aanwezig is, en er waren te weinig jongens die wilde dansen. Tenslotte gingen de vrouwen dan maar samen dansen !

Om 23:00 geeft de band aan dat ze willen beginnen met hun eerste set. Ik kondig ze aan en roep de mensen nog even op dat ze zich moeten aanmelden voor de jive-contest, want ik heb nog steeds geen aanmeldingen. Het zal de band een worst wezen. Ze geven aan dat ze eerst een Number Nine-set zullen spelen, en daarna een speciale Elvis-set. Daarom openen ze met “Ruby, don’t take your love to town”, en spelen er vervolgens lustig op los.

Ik trek me even terug uit het gewoel, en loop even naar buiten om een luchtje te scheppen. Ik zie dat Henrik al bezig is met het inpakken van zijn spullen. Hij moet om 10:00 alweer in Hoogeveen zijn en moet in Putten overnachten. Ik vraag hem hoe het was geweest. Hij had een andere voorstelling gemaakt van de Cruise Inn, en had zoiets als dit niet verwacht. Hij was er wel tevreden over en wil graag volgend jaar terug komen. En wat zaken doen betreft, had hij gemerkt dat de bezoekers alleen geld bij zich hadden om drank te kopen, en daardoor niet voldoende om veel cd’s of boeken te kopen. Ik beloof hem dat we zijn aanwezigheid op de flyer van volgend jaar duidelijk zullen vermelden zodat de bezoekers daar dan rekening mee kunnen houden. We schudden handen en ik bedank hem nog voor de beschikbaar gestelde CD’s om hem vervolgens te zien vertrekken richting Putten (of all places !).

Na de eerste set heeft Erik alweer plaats genomen achter de draaitafel en gooit hij de ene rocker na de andere rocker erin. Om ongeveer 24:00 roep ik nog eenmaal de mensen op om zich aan te melden voor de jive-contest. Er volgt echter nog steeds geen reactie. Dat is voor mij het sein om de jive-contest af te blazen. Het zou het enige minpuntje van de avond zijn. Pas nadat ik dat heb gedaan, meldt zich 1 koppel aan, maar ik heb mijn beslissing al genomen, hoe spijtig het ook is. En verdomd, alsof de duvel er mee speelt, direct daarna stroomt de dansvloer vol om vervolgens pas laat in de avond weer leeg te stromen.

De stemming zit er ineens goed in. De ban is gebroken, en het maakt praktisch niet uit welk nummer er gedraaid wordt, er wordt volop gedanst. “Dit is het”, denk ik, “dit is mijn voorstelling van The Elvis Disco”. Zelfs de meest fanatiekste rockabillies jiven op Way Down, en bij Polk Salad Annie wordt er uitgebreid vrij gedanst. We zijn zelfs getuige van de geboorte van een nieuwe dans: The Gospel-stroll. Dat is gewoon strollen, maar dan met je handen in de lucht ! Het gebeurde op “If The Lord Wasn’t Walking By My Side”.

Tegen 01:00 begint Number Nine met hun 2e set. Ze spelen Elvis nummers met hun hart. Er is grote interactie met het publiek en de sfeer is optimaal. Ondertussen maakt Tom volop foto’s. Hij vraagt zelfs wat voor een soort foto’s ik wil hebben. Ik vraag hem om gevarieerde sfeerfoto’s. Het is de bedoeling dat we ze op een site gaan zetten, zodat de mensen kunnen zien wat een Elvis Disco inhoudt. Ik merk dat veel mensen nog steeds geen goed idee hebben wat het nu inhoudt. Met een site kunnen we de publiek een impressie aanbieden. Tja, we moeten vooruit denken…

Nadat de band teruggeroepen wordt voor een encore (Hound Dog) gaan we om 01:45 verder met draaien. We liggen ver achter op het schema. We hebben dus nog een hele boel lekkere platen klaarliggen die nog gedraaid moeten worden. Zodoende kunnen we makkelijk tot 03:00 doordraaien. De dansvloer blijft gevuld en mensen komen langs om verzoekjes. Er komt zelfs een man die vraagt om ‘achtergrond-muziek’. Ik kijk hem verbaasd aan: Achtergrondmuziek ? Hij zegt ja, omdat hij wilt zingen ! Daar beginnen we dus niet aan !

Tegen 03:30 heb ik hem aardig zitten. Ik ben lang in touw geweest en vraag aan Charly’s Rhythm Revue (de enige revue die uit 1 persoon bestaat) of hij het over wilt nemen, want ik wil nu eigenlijk wel naar huis toe. Niet veel later neemt hij het roer over, en draait als eerste nummer “I wanna go home” van Tom ‘Sex-Bomb’ Jones. En dat is precies wat ik denk.

Om 04:00 rijden Erik en ik weer richting huis, en kijken we terug op een zeer geslaagde avond. Zelf had ik de lat wat hoger gelegd dan vorig jaar. Ik had gehoopt op een nog hoger bezoekersaantal, maar ik denk dat het ‘akkefietje’ met de IET mij wel bezoekers heeft gekost. Volgend jaar mag dat niet meer de mist ingaan. Ik heb weer heel wat geleerd, en die kennis neem ik weer mee naar volgend jaar. Want dat er een vierde versie komt, dat lijkt me zeker.

De reacties die ik ontving hebben mij daarin gesterkt. Zowel in woord en geschrift (lees: e-mails) waren de kritieken louter positief. Zelfs de meest die-hard rock-a-billies vonden het leuk. En dat geeft weer net dat ruggesteuntje om er over een half jaar er weer tegenaan te gaan.
Mijn dank gaat uit naar alle mensen die genoemd worden in dit artikel, de Cruise-Inn en al haar vrijwilligers. En natuurlijk de bezoekers: Tot Volgend Jaar zal ik maar zeggen.

BOPPIN’ AROUND
Gepubliceerd (gedeeltes) in Boppin’ Around
Uitgave 35 (Oktober 2000)
Pagina’s 44 - 46
tekst: Emiel Maier