Elvis Disco

Ik kon me de vorige Elvis Disco nog goed herinneren vanwege het thema ‘Elvis Hawaii’. Dankzij de verkleedpartij van mijn maatje Martijn en mij en het meenemen van een surfplank, die nu precies een jaar op de Cruise Inn balken ligt, hebben we toen een fotootje in de Nieuwe Revue gehaald. En ondanks dat ik maar een ‘semi’ Elvis fan ben heb ik wel alle Elvis Disco’s in de Cruise Inn meegemaakt. Een verklaring is duidelijk: er spelen altijd goede bands en het is ook meer een ‘rockers meeting’ dan een ‘Elvis bootst Frank Sinatra na ofzo’-meeting, of een meeting waarbij al zijn filmmuziek en smartlappen van de jaren ’60 voorbijkomen.

In ieder geval juist omdat ik Elvis ontzettend goed vind, maar hem niet als God beschouw, kan ik wellicht objectief over Elvis schrijven, of over de meetings of de gekte die er nog immer om deze man, die al weer meer dan een kwart eeuw dood is, heerst. Of leeft ie toch nog? Volgens de vele Elvis fans leeft hij inderdaad nog en brengt hij nog vele mensen naar zijn videoconcerten, scoort hij nog eens een nummer één hit en moest hij afgelopen jaar nog 18 miljoen dollar aan belasting betalen. Dat is nog altijd net wat meer dan wat ik moet betalen…

In de Cruise Inn organiseren Emiel en Erik elk jaar de Elvis Disco. Ook nu was het weer gezellig druk en warm als altijd. En het was de taak voor The Taildraggers om als eerste band de avond te openen. Deze band had haar banjospeler thuisgelaten en speelde ook met een invalbassist waarmee ze in twee maanden speciaal voor deze avond een geheel, vrij onbekend Elvis repertoire hadden ingestudeerd! Wat een moeite voor één avondje! Maar gelukkig werd hun inzet beloond doordat er door Klaas Westerbeek van Tombstone Records een cd met dit repertoire wordt opgenomen. We zijn benieuwd! Ondanks de relatief korte voorbereidingstijd klonk het allemaal wel goed, maar het optreden was wat saai om te zien want de jongens bewogen niet of nauwelijks en in de setlist zat geen hoogtepunt.

Dit was compleet anders bij de tweede band, Big Boy Bloater & his Southside Stompers. Maar wat wil je? Zij speelden gewoon hun eigen repertoire zonder één enkel Elvis nummer erin! Bovendien is deze Engelse zesmans rock ‘n’ roll band veel meer een showband. Eigenlijk vormden de twee bands dus een compleet contrast. En zo was er voor iedereen wel goede muziek, en wat Big Boy Bloater betreft, ook voor de dansers, wat ik altijd wel fijn vind. Uiteraard draaiden de DJ’s Emiel en Eric natuurlijk alleen Elvis muziek, maar dan veelal wel de goede Elvis muziek.

Toen de organisatie er genoeg van had, werd een oude plaat van de Cruise Inn, vol met krassen, opgezet en knalde Gene Vincent uit de speakers. Je kunt een Elvis meeting niet beter afsluiten dan zó… aldus Jantje Bluecap!

Gezien Amsterdam, 28 juni 2003

BOPPIN’ AROUND
Uitgave 53 (oktober 2003) p. 50 / 51
tekst: Jantje Bluecap