Elvis Disco

Een feest waar ik elk jaar toch naar uit kijk is toch wel de Elvis Disco. Niet omdat ik specifiek zo’n Elvis fan ben, maar meer omdat ik weet dat deze feesten goed bezocht worden met de vaste Cruise Inn gangers maar ook ander volk, de zogenaamde Elvis fans. De reden van deze gezellige drukte heeft voornamelijk met twee personen te maken: ten eerste met de nog steeds zo populaire Elvis, en ten tweede de inzet van Emiel Maier uit Utrecht die er echt alles aan doet om zoveel mogelijk mensen naar de Cruise te lokken. En met resultaat!

De eerste band was wederom The Taildraggers, die meteen hun Elvis cd promootten die ze bij Klaas Westerbeek voor Tombstone Records hebben opgenomen. Er was ook een gastrolletje voor lead gitarist Rogier van The Reno Brothers. Hoewel deze band heel goed klinkt en het ook best aardige gasten zijn, hebben ze één nadeel: qua podiumpresentatie komt het wat mat over. Er zit geen opbouw in, ze bewegen nauwelijks, laat staan dat ze eens uit hun dak gaan. Dat zou nog moeten verbeteren.

De tweede band was Darrel Higham, met zijn slechts twee man begeleiding. Ondanks dat deze begeleiding wel eens verandert blijft het goed klinken. Dit is voornamelijk te danken aan het feit dat Darrel Higham een echte natuurtalent is. Ook deze band staat niet te springen op het podium, maar heeft wel veel uitstraling. In tegenstelling tot de zwart klinkende rock ‘n’ roll band Big Boy Bloater, die verleden jaar als hoofdact optrad, speelde Darrel zijn eerste set wél allemaal Elvis nummers. Maar gelukkig speelde hij zijn tweede set gewoon zijn eigen werk en dat van Eddie Cochran. Ik was hier wel blij om omdat ik het goed vind dat al die Elvis fans die alleen naar de Cruise In komen als het Elvis Disco is, kunnen horen dat er meer goede rock ‘n’ roll is naast Elvis.

De sfeer kwam, mede doordat het misschien tijdens de bands net wat te druk was, wat laat op gang. Er was ook nauwelijks ruimte om te dansen maar later op de avond toen er wat mensen weg waren kwam de sfeer echt goed er in. En deed me toch wat aan D-Day denken. Er werd volop gedanst op al die Elvis plaatjes die Emiel en zijn collega Erik Strave draaiden. Sommige plaatjes waren wat bizar en ook niet goed maar de meeste nummers waren goed genoeg om het laat te maken, want nog voordat ik thuis kwam, was het al licht. Over het algemeen had ik weer een gezellige avond en ik hoop dat Emiel nog lang voor deze feesten blijf in zetten!

Gezien Amsterdam, 3 juli 2004

BOPPIN’ AROUND
Uitgave 59 (oktober 2004) p. 50 / 51
tekst: Jantje Bluecap