Elvis Disco

Met zeer stevige concurentie van festivals in Belgie (Gierle), Duitsland (Panhandle) en Giethoorn (Rock Around…). En het feit dat al een aantal mensen op vakantie zouden gaan, en dat op de vrijdag ook nog eens Big Sandy in de Cruise Inn zou spelen, reisde ik met gemengde gevoelens af naar de Elvis Disco. En wat ik vreesde gebeurde ook gedeeltelijk. Er waren minder bezoekers dan normaal op een Elvis Disco. Desondanks konden we toch spreken van een ‘zeer goed gevulde’ Cruise Inn.

En om met een groot filosoof te spreken: “Elk nadeel heb ze voordeel”, want er was nu precies voldoende dansruimte. En omdat iedereen gewoon lekker met de pootjes van de vloer kon, steeg de stemming des te meer. Want we kunnen met zekerheid zeggen dat dit toch wel de sfeervolste Elvis Disco was, sinds tijden.

En dat had natuurlijk voor een heel erg groot deel te maken met de bands die op de affiche stonden. Zo kickte het El Rio Trio af met een set die de toon zette voor de rest van de avond. Ze wisselde hun Elvis nummers af, met de sterkste nummers die we kennen van dit kwartet. Zo hoorde we His Latest Flame, Polk Salad Annie, Burning Love, de bandfavoriet Suspicion (oe-hoe !!!) en (natuurlijk!) Viva Las Vegas. De eigen nummers van de band (van hun gloedje nieuwe CD ‘Redheaded Woman’, werden afgeleverd met het Rio-sausje. Lees: heel erg strak ! De band is duidelijk gegroeid in de afgelopen vijf jaar en het plezier straalt van de band af. Waarbij ik de samenzang tussen Richard en Bopper als duidelijk pluspunt zie. En, ook niet geheel onbelangrijk, we in Richard een zanger/gitarist hebben waar het charisma vanaf straalt. De man staat met zoveel zelfvertrouwen op het podium en geniet van de interactie met het publiek. En dat maakt het voor ons als toeschouwers leuk om naar de band te blijven kijken. Hou deze gasten in de gaten.

Na een korte intermissie was het de beurt aan de Firebirds. Het had de nodige bloed, zweet en tranen gekost om de gasten uit de Bristol te halen, maar het was het achteraf gezien allemaal waard. In Richard Lorriman (de bassist) troffen we een man die ook de click maakte met het publiek. De twee sets waren ook een mengeling van Elvisnummers, gelardeerd met rock and roll nummers. Van Elvis hoorde we o.a.: Hound Dog, C’mon Everybody (audience participation!), Good Rockin Tonight, That’s Allright Mama, I Gotta Know, Love Me en op verzoek Little Sister. Daarnaast een variateit aan andere rock and roll stijlen: boppers, strollers, jivers en rockers. De nummers die me nog bij staan zijn: Sexy and 17, Mais Oui, Rockabilly Man, maar vooral Paul Anka’s “Diana” werd omgetoverd in een ware meezinger. En de hele Cruise strolde er lustig op los.

De Elvis Disco word eigenlijk als een soort van Rattenvanger van Hamelen gebruikt, om potentiele nieuwe bezoekers (waarvan we vermoeden dat we ze onder de Elvisfans moeten zoeken…) warm te maken voor de Cruise Inn. En dat dat ieder jaar weer lukt bleek maar weer doordat er 50% nieuwe gezichten te zien waren. Zij hebben een opperbeste avond beleeft en wat was ik blij met de ‘thumbs-up’ en de complimenten “…je hebt het weer voor me-kaar…”.

Ondanks dat het niet afgeladen vol was geeft het me wel voldoende vertrouwen om volgend jaar met Elvis Disco #9 te komen. Dan wellicht ietsie eerder in het seizoen om zo iedereen in de gelegenheid te stellen om te komen. Maar dat het een gezellig feest is geweest in de Cruise Inn, dat kan ik gerust onderschrijven.

Gezien 9 juli 2005, Cruise Inn – Amsterdam.

BOPPIN’ AROUND
Uitgave 65 (oktober 205) p. 52 / 54
Tekst: Emiel Maier