Elvis Disco

In deze jubileumuitgave van de Boppin’ Around wil ik toch mijn zorg uitspreken over de toekomst van de rock’n'roll in Nederland. Maar dat doe ik niet voordat ik ook het positieve naar voren heb gebracht.

Zo vind ik dat we in Boppin’ Around eindelijk een blad hebben waar we trots op kunnen zijn. Informatieve artikelen, goede recensies, toepasselijke foto’s en het straalt er van af dat ‘t blad door kundige mensen met liefde wordt gemaakt. Ik vind het ook goed dat het blad ook herkenbaar is voor de Belgische lezers door de inbreng van Franctic Franky. Na het wegvallen van de R&R Caldendar zaten zij immers zonder blad. Door de concertrecensies van Belgische optredens en het vermelden van Belgische optredens in Be There! is er een goede verstandhouding ontstaan tussen beide landen. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor onze oosterburen, door de rock’n'roll heb ik kunnen leren dat er een heleboel leuke Duitsers zijn waarmee het goed toeven is. Wat dat betreft is rock’n'roll het perfecte smeermeiddel (vet!) voor integratie!

Wat ook positief is om te zien, is het feit dat The Hillbilly Boogiemen en The Barnstompers door professioneel te worden, nu in staat zijn om hun brood te verdienen met hun muziek. Tin Star Tjarko - onder de vleugels van Ronnie Dawson - kan dit nu ook.

Daarentegen valt het me op dat het aantal bands hard terugloopt. De meeste heffen zich op en anderen gaan een andere richting op (Bell Hops, Splish Splash).. Daardoor is de spoeling wel heel dun geworden. Als gevolg hiervan merk ik dat de ‘oude garde’ niet meer zo snel warm loopt voor een optreden. Daar waar men vroeger er lustig op los bopte, bekijkt men nu het schouwspel vanaf een afstandje en wordt een optreden veelal een tamme bedoening. Men heeft alles al gezien. Zo merk ik op dat bandavonden in The Cruise-Inn lang niet meer zo druk bezocht worden als vroeger. En ik schrok eigenlijk wel een beetje van de de matige opkomst op het laatste grote feest in Poeldijk. De zaal was maar voor de helft gevuld! En dat terwijl er vroeger (nog niet zo lang geleden, hoor!) er grote en drukbezochte feesten werden gegeven. Ik denk hierbij aan de superparty’ s in het Paradiso, of aan Uitgeest (Zaal de Ooievaar) en aan die twee schitterende all-dayers in het centrum van Hoorn. Dat waren nog eens tijden! (ook - en vooral - in het zuiden was het nagenoeg elke week wel prijs! Hfdred.)

Toegegeven, het zat ons toen wel mee. We zaten toen nog op de vleugels van de rock’n'roll revival uit de jaren “80 met hitlijstnoteringen van o.a.. The Stray Cats en Shakin’ Stevens. Zelfs op de TV zat het ons mee. De comedy’s Happy Days en Hi-de-Hi waren zeer geliefd bij het grote publiek. Het leidde er zelfs toe dat er weer rock’n'roll-lessen werden gegeven op de dansscholen. Je zou zeggen dat er in die groep een groot potentieel nieuwe rockers zou zitten. Echter, zij hebben niet die stap gezet. We hebben de boot gemist door deze nieuwkomers niet snel op te nemen in de scene. Dat is een gemiste kans. Zeker nu de rock’n'roll steeds vaker wordt verdrongen door de salsa op de dansscholen. De eens zo grote visvijver waaruit we konden putten is aan het opdrogen. Ik hoop dat we over een paar jaar niet overblijven met een handjevol puristen en DJ’s die puur voor zichzelf draaien. Maar dan moet er wel wat gebeuren, want wanneer ik om me heen kijk zie ik geen nieuwe aanwas! De jeugd kent alleen Presley, maar heeft noot van Setzer, Stevens, Fonzarelli of Ted Bovis gehoord. Het enige rockin’ dat zij kennen is Toen Was Geluk Heel Gewoon (Jackie Gleason-tune).En wat muziek betreft komen in de hitparade alleen The Mavericks een beeje onze kant uit. Misschien dat wij nog een graantje mee kunnen pikken van die New American Music, want dat is tenminste nog eerlijke muziek!

Hoe kunnen we de terugloop een halt toeroepen? Ik denk dat er dan op een aantal terreinen dingen moeten veranderen. Je kan dan denken aan een ludieke actie door de media aandacht te vragen bij een jaarlijkse uitreiking van de Bop Award, voor de meest in het oog springende rocker van het jaar (ideetje!). Ik denk zelf ook aan het verenigen van de muzieksamenstellers van de regionale R&R-programma’s. Laat hun maandelijks of twee-maandelijks een top tien samenstellen, uit play-lists, verkoopcijfers en persoonlijke voorkeur, zodat er voor de handelaren, platenmaatschappijen en landelijke radio bekend is wat geliefd is in de rockin’ scene.

En tenslotte wil ik ook de rockers van Nederland oproepen om niet iedere nieuwkomer af te rekenen op zijn uiterlijk (hoe liep jij erbij op je eerste feestje?). Het gaat erom of die persoon zin heeft om een feestje te bouwen, dan komt de rest vanzelf wel….

Emiel Maier

Gepubliceerd als Boppin’ Letter
Boppin’ Around # 25 februari 1999 | Pagina 32 - 33