Elvis Disco

Net als vorig jaar maak ik gebruik om via deze rubriek het afgelopen rock and roll jaar door te nemen. M.a.w. “hoe ervaar ik de ontwikkelingen binnen de rock and roll wereld. Natuurlijk is dit een puur persoonlijke weergave, en mijn bevindingen zijn daarom relatief. Echter heb je een andere mening (of heb je een aanvulling) laat je stem dan eens horen d.m.v. een Boppin’ Letter. Wat dat betreft zie ik dat er door de abonnee’s zeer weinig gereageerd wordt. Deze rubriek is er niet voor niks, en er wordt (te) weinig gebruik van gemaakt.

In vergelijking tot “98 zie ik een zeer lichte opwaartse ontwikkeling. Vorig jaar zag ik dat er veel bands de instrumenten aan de wilgen hingen of een andere koers kozen. Het gat dat zij achterlieten werd opgevuld door pas startende bands. Degene die toen begonnen hadden het goed bekeken. Het aantal bands was flink geslonken, en een zaal-eigenaar die op zoek ging naar een rock and roll-bandje kwam bijna altijd uit bij die ‘jonge’ bands. Echter - en dat is logisch - vergt het enige tijd voordat een band lekker ingespeeld is, over een eigen sound beschikt en over voldoende songs beschikt, om het publiek tevreden te stellen. Je mag de bands daarom niet te gauw beoordelen, maar we zijn weer een jaartje verder en ik zie goede ontwikkelingen. Het meest in het oog springend vind ik The Reno Brothers. Ik sta er daarom niet van te kijken dat ze geboekt zijn voor Hemsby in oktober. In Rogier hebben ze een prima zanger die ook zorgt voor pittig gitaarwerk. Jan neemt zijn jarenlange Barnstompers ervaring mee, en begint weer het plezier in het drummen terug te vinden. Eddy is gewoon een solide bassist, niks mis mee. En dan, ach moet ik nog meer zeggen: Ramon…. Grappig, aanwezig, aandoenlijk, rollebollend en zijn akoestisch gitaar bespelend op een Presley-aanse wijze zoals alleen hij dat kan. Ik heb hem bijna nooit op een goed accoord kunnen betrappen (op de repetities gaat het altijd goed, vertrouwde Eddy me laatste toe !), maar voor zo’n man kom ik alleen al naar een optreden toe. De band heeft een verassende songlist, en wanneer de heren het op de heupen krijgen, dan swingt het de pan uit.

Nog een band die me prettig verrast heeft vorig jaar in Lieshout en tijdens de all-dayer in Breda, zijn The King Size trio. Eindelijk een band die oog heeft voor het show-element. Prachtig die koeien-broeken, en muzikaal klopt het allemaal als een bus. Ik stond ervan te kijken hoe ze de aandacht vast wisten te houden toen ze alleen met 2 gitaren en een bas speelden. Ik vind dat de band sowieso een pluim verdient omdat ze zelf het initiatief hebben genomen tot het organiseren van het festival in Lieshout. Ik vind het grote klasse dat zij zo hun nek hiervoor uitsteken, en des te wranger het was toen ik las dat de back-line en andere apparatuur uit hun repetitie-hok was gestolen. Support deze band en ik wil ze wel eens boven de grote rivieren zien spelen.

Over optredens gesproken. Ik heb er weer heel wat bezocht, en ik moet zeggen dat het festival in Giethoorn, nu toch wel heel erg hard achteruit gaat. Het werd het afgelopen jaar voor de achtste maal gehouden en het is geen schim meer van de eerste festivalen. Het aantal bands holt achteruit, de prijs gaat omhoog, de bezoekersaantallen lopen terug en er zitten geen uitschieters qua bands bij. En dan heb ik het over buitenlandse bands waarvoor je graag een eindje gaat rijden. Daarentegen hoor ik van diverse kanten goede berichten over het festival in Terschelling. Zelf ben ik er nog niet geweest, maar steeds meer rockers stappen op de boot richting Terschelling.

En over op boten stappen gesproken: ook Hemsby heeft te lijden onder een soort van metaal-moeheid. Hemsby - de moeder van alle rock and roll festivals - heeft niet meer die glans die het vroeger had. Het blijft altijd leuk om er heen te gaan maar door de komst van andere festivals zoals The Rhythm Riot, The Rockabilly Rave, The Swing and Jive Weekender en Viva Las Vegas ben je toch geneigd om vergelijkingen te trekken. The Rhythm Riot komt al 2 jaar achter elkaar met een super programma en Viva Las Vegas schijnt een enorm sfeervol festival te zijn.

Toch zijn voor ons Hollandse en Belgische rockers de buitenlandse festivals de enige gelegenheden te zijn om de “grote namen” aan het werk te zien. Wat dat betreft vindt ik het jammer dat bands als The Collins Kids, Treniers, Wanda Jackson, Comets, Jets en noem zelf maar een rijtje buitenlandse favorieten - niet in Nederland te zien zijn. Voor de enige 2 grote festivals die Nederland rijk is - D-Day en Rockhouse - zijn dit soort namen te duur. In het geval van D-Day kan ik het nog wel begrijpen; dat is een gratis toegankelijk festival. Toch zag ik daar voor het eerst King Pleasure, Sonny Burgess en Sid en Billy King. En voor Rockhouse zijn de prijzen die momenteel gevraagd worden niet meer te betalen. Ik heb wel eens iemand de prijs horen fluisteren voor een Collins Kids optredens. Die financiele risico’s zijn eigenlijk niet meer te dragen. Dus dan houdt het voor ons “kleine landjes” gauw op.

Het enige goede wat ons overkwam was het Brian Setzer Orchestra optreden in Paradiso. Need I say more ! En persoonlijk kijk uit naar zijn nieuwe CD, en ik ben reuze benieuwd welke weg hij in zal slaan, en welke bands daarvan meeprofiteren.

Wat dat betreft hebben de amerikanen hun zaakjes goed voor elkaar. Zo sta ik te kijken van het professionalisme van Hightone Records. Zij zijn als ware de nieuwe variant op SUN Records. Alle grote namen uit de hedendaagse rockin’ scene zitten bij Hightone. Mensen als Deke Dickerson, Kim Lenz and her Jaguars en Big Sandy and the Fly-Rite boys. Stuk voor stuk klasse bands, die d.m.v. uitgebreide marketing aan de man worden gebracht. Terwijl hier elke band voor zichzelf moet werken omdat er geen echt overkoepelend label is dat een aantal bands onder zijn hoede heeft.

Een band zijn zaakjes redelijk goed op de rails hebben staan, zijn de Seatsniffers. En ik hoop van ganser harte dat zij het komende jaar onder de hoede zullen komen van een platenmaatschappij die zich in gaat zetten voor dit kwartet. Doordat ze makkelijk toegankelijke Rhythm and Blues spelen, vallen ze in de smaak bij een breed publiek. De rock and roller houdt ervan, maar de gemiddelde rock-concert bezoeker vreet hun aanstekelijke muziek ook ! Het geheim ligt in hun gevarieerdheid (polka, ska, rockabilly, surf, R&B) je verveelt je geen moment. Persoonlijk vind ik het fijn dat hun Blues nummers niet verzanden in eeuwig durende solo’s. En de heren vernieuwen zich. Dat houdt de boel fris. Ik ben zeer benieuwd naar hun Gospel-repertoire et chapeau eindelijk een band die dit genre aandurft. Want zoals Elvis al zei: Rock and Roll music is basically Gospel and Rhythm and Blues, and it sprang from that. En Gospel - wanneer goed gespeelt - swingt de pan uit, getuige de Blind Boys From Alabamma. Praise The Lord - Hallelujah !

Tenslotte, het grote verschil met “98 is de enorme opkomst van het internet. Je ziet het in alle geledingen om je heen verschijnen, en zo ook in de rock and roll scene. Het is enorm interessant om zo over het ‘net’ te surfen. De Cruise Inn site heeft een aantal interessante links en de site van Jive “55 is een enorm goede aanvulling op Be There. Echter Jive “55 richt zich op Amsterdam e.o. en op het Swing & Jive gebeuren. Maar internet kan door zijn directheid enorm actueel zijn. Zou het daarom geen goed idee zijn om Be There ook op het internet aan te bieden Frans ?

Let wel, dit zal niet ten koste gaan van het aantal leden verwacht ik, want het is enorm gemakkelijk om de Boppin Around op tafel te hebben slingeren en om af-en-toe mee onderuit te zakken. Het blijft een enorm interessant en handzaam life-style magazine, wat het qua sfeer gemakkelijk wint van een koud monitorschermpje….

Emiel Maier

Gepubliceerd als een Boppin’ Letter
Boppin’ Around # 32 April 2000 | Pagina 16 - 19