Elvis Disco

Aan het eind van het jaar - het zijn nog maar een paar dagen tot 2002 wanneer ik dit schrijf - blikken een hoop mensen nog even terug op het jaar dat geweest is. Ook ik wil nog even stilstaan bij het jaar 2001. Dat eigenlijk niet zo’n een best jaar was wanneer je het eens goed bekijkt. Er zaten naar mijn smaak te veel negatieve punten in. Het begon al in Volendam toen het jaar koud 10 minuten oud was. En er volgde nog meer leed al naar gelang het jaar vorderde. Zo was er de dood van Herman Brood. De Nederlandse knuffeljunk die er geen brood meer in zag en zijn heil zocht op het dak van het Hilton in Amsterdam. Dat Herman niet oud zou worden daar hoefde je niet voor gestudeerd te hebben, maar dat het op deze manier zou eindigen, daar hadden maar weinige aan gedacht. Persoonlijk trof het overlijden van Sylvia Millecam mij diep. Onze eigen Miss Showbizz die op haar geheel onovertroffen wijze de harten stal van een heleboel Nederlanders. Wat zullen we haar missen.

Wat een heleboel Nederlanders ook zullen missen is het WK van 2002. Oranje slaagde er maar niet in door de kwalificatie heen te komen. Portugal en Ierland moesten ze voor laten gaan. Het land stond op zijn kop. Naast het Penalty-syndroom, nu dit weer erbij ! De deskundigen (de beste stuurlui staan aan wal) verdrongen zich zo waar om de vinger op de zere plek te leggen. Termen als Mickey Mouse-competitie, Volgevreten vedetten en het omgooien van ‘Het Spelsysteem’, vulde de media. En natuurlijk werd de coach Louis “Ben ik nou zo dom, of zijn jullie nou zo slim”, van Gaal geslachtofferd. Maar ondertussen zitten we wel met de gebakken peren, want al onze omringende landen hebben zich wel gekwalificeerd. Hoe moet dat nou zo meteen op vakantie wanneer de Duitsers, Denen, Engelsen en Belgen in ’s lands voetbaltenue over straat paraderen ?
Zullen we dan toch maar met z’n allen een heel klein beetje voor België zijn…?

Maar dit alles staat natuurlijk in schril contrast met datgene wat er op 11 september in Amerika is gebeurd. Er is al veel over gezegd maar het feit ligt wel daar, dat onze maatschappij heel erg kwetsbaar is voor terroristische aanslagen. En wij maar denken dat we een leger achter de hand moeten houden voor een conventionele oorlog tussen landen onderling. Dat gegeven is natuurlijk hiermee achterhaald. Gelukkig telt Nederland niet zo veel potentiële gebouwen die in aanmerking komen voor terroristische aanslagen. Ik kan alleen maar denken aan het Amerikaanse Consulaat en eventueel het Joegoslavië tribunaal in Den Haag. Laten we hopen en bidden dat het zo ver niet zal komen.

Op rock and roll gebied vond ik 2001 een vrij rustig jaar, wanneer ik het vergelijk met andere jaren. Bij gebrek aan een aansprekend groot feest, zoals bijvoorbeeld op de grote zaterdagavond partys in het Paradiso, was het bezoek van Brian Setzer aan onze Lage Landen het hoogtepunt van het jaar.

Helaas was ik te laat voor de Paradiso kaarten in Amsterdam, maar was ik nog wel op tijd voor de gig in Tilburg (013).
Persoonlijk vond ik het optreden an sich wel degelijk, maar het spetterde mijns inziens niet echt. Het valt ook wel te verklaren. Brian gaf in 3 weken tijd bijna dagelijks een concert ergens in Europa. Nederland en Belgie zaten zelfs vrij voor in de tournee, midden in de week.

Het klonk allemaal wel goed en rete-strak maar het jonge honderige is er wel vanaf. Goed, hij blijft natuurlijk een wizzard op alles wat snaren heeft, en we hebben ook een batterij aan gitaren voorbij zien komen. Goed, hij heeft rockabilly tot in zijn zaad zitten (en hij mag voor mij daarom gerust samples en rap gebruiken op Vavoom !), maar ik had sterk het idee dat hij op routine speelde. Meer als “Hello Tilburg, how are you doing!” en aan het eind “Goodbye Tilburg !” kwam de gekuifde zwerfkat niet. En het rollebollen van Brian en Mark bij Bernie’s drumstel kwam voor mij te getimed over.

Wellicht lag het een beetje aan mij (nog een beetje sjacherijnig omdat ik geen Paradiso kaarten had). Het feit dat het midden in de week plaatsvond en ook nog eens in 013. Het spijt me zeer, maar het was echt veel te druk. De opstelling van de zaal (omhoog lopend als een arena) is niet prettig. Ik had achter me een paar Eindhovenaren staan die stonden te zeuren. Kan je niet iets naar links ? Je moet zakken hoor, anders zien we niks! En ik altijd maar denken dat die Brabanders van die gezellige mensen waren.

Enfin misschien waren mijn verwachtingen wel te hoog gespannen, omdat je ongewild vergelijkingen gaat maken met de Stray Cats van weleer. Daar waar Slim Jim Phanton het publiek vermaakte en bespeelde groeide hij bij de live-optredens uit tot publiekslieveling. Daar brengen Mark en Bernie eigenlijk weinig in. Mark mag alleen zijn slap-bass trucje doen tijdens Stray Cat Strut, en daarmee houdt de inbreng van Brian’s companen eigenlijk op. Ik ben wel blij dat we Brian weer hebben gezien en ik zal ook zeker weer in de rij gaan staan voor het volgende optreden, omdat hij immers de man is die de rock and roll kar zal moeten trekken.

Een andere Amerikaanse band die dit jaar Nederland 2 keer aan deed, waren de Paladins. En die hebben me prettig verrast. Dave Gonzalez en kornuiten bruisen ! Veel zelfgeschreven werk en een CD die je met gerust hart blind kunt kopen. Palvoline no.7 swingt de pan uit. En wat leuk voor deze jongens dat er een optreden bij Barend en Van Dorp voor ze in zat. Wanneer ze weer komen dan moet je ze zien al is het alleen maar om het gitaarspel van Annita op Dave’s gitaar te aanschouwen… (hoe doet ze dat toch ?)

Als derde band wil ik nog wel even de Fabulous Frankies aanstippen. In een of andere feesttent in België heb ik ze in de nieuwe bezetting mogen aanschouwen. En ze hebben me verrast met de schitterende samenzang, wat ze al goed onder de knie hebben. Vooral ‘Cottonfields’ van CCR wat ze bij de soundcheck en in de show zelf deden is werkelijk rijp voor een single-release. Dat klinkt verrekte catchy zeg ! En nu schijnt die bassist van de Frankies ook nog eens in een andere band te spelen samen met de heren van De Zadelruikers (Seatsniffers…) met de naam Clark and the Aces. Persoonlijk heb ik ze nog niet mogen aanschouwen maar het moet heel erg goed klinken wanneer ik op de berichten moet afgaan van een goede vriendin van mij. Welke zaaleigenaar haalt deze band eens naar Nederland?

Het enige opzienbarende in 2001 wat de Nederlandse scene aangaat was o.a. de verhuizing van de Cruise Inn. Het was kijken hoe het zich allemaal zou ontwikkelen nu ze afscheid hadden genomen van de oude locatie. Daar waar er voldoende vrijwilligers waren om het pand op te bouwen (complimenten aan iedereen die daar zijn vrije tijd in heeft gestoken !), daar dreigde D-Day niet door te gaan door een gebrek aan vrijwilligers. Gelukkig werd dit voortijdig opgelost, maar het is natuurlijk geen goed uitgangspunt voor de komende jaren. Helaas werd D-Day ook nog eens geteisterd door slecht weer

Op het gebied van bands waren er geen spectaculaire ontwikkelingen. Alleen dan dat The Reno Brothers en Mischief zich nu ook mogen melden op buitenlandse festivals. En ik heb sterk het gevoel dat beide bands zich aan elkaar optrekken. Er hebben zich ook een paar nieuwe bands aangemeld en het is afwachten welke plaats zij in gaan nemen in het circuit.

2001 was gelukkig een goed Elvis-jaar. De 2 ‘video’-concerten in Ahoy werden bijzonder goed bezocht en ontvangen. Het zouden wel eens de laatste geweest kunnen zijn, omdat producer Stig Edgren op het hoogtepunt wilde stoppen. En dat moment was afgelopen jaar aangebroken. Verder had Elvis zowaar 2 noteringen in de hitlijsten ! Suspicious Minds werd zelfs voorzien van een heuse videoclip. En de single behaalde ook nog eens een redelijke notering. Dat was wat minder bij de 2e single America The Beautiful. Volgens vele rockers een draak van een nummer. Maar deze release had niets met hitpotentie te maken maar meer met Het Goede Doel. Nee, daarmee doel ik niet op Henk Westbroek en kornuiten, maar op The American Red Cross Liberty Disaster Relief Fund. Het was een benefietsingle voor de WTC-slachtoffers.

Wat me tenslotte is opgevallen is dat het aantal rock and roll dansscholen meer en meer van zich doet spreken. Dat doet me deugd, omdat daar weer een beetje meer aanwas in zit. Ze manifesteren zich vooral via internet. Of ze nu Crazy Legs, Gel, Jive “55, Boogie World, Flat Foot Floogies of iets anders heten, ze hebben allemaal een site of weten je anders wel te vinden via een e-mail. De Gel-feesten zijn over het algemeen de grootste en je hebt er de meeste dans-ruimte tot je beschikking in het Zonnehuis. (Wat is dat architectonisch een schitterend 50s gebouw zeg!). Maar het meest sfeervolle feest is m.i. toch altijd weer de kerstparty van Jive”55 in het CMA gebouw. Prachtige aankleding, leuke mensen, perfecte DJ, goede dansvloer en altijd een dijk van een band. Een aanradertje voor volgend jaar.

Het was op dat feest overigens dat in gesprek kwam met een goede kennis die ik al geen tijden meer op een rock and roll feest was tegen gekomen. (Maar die beroepshalve nog regelmatig posters ontwerpt voor rock and roll-feesten…, de goed geïnformeerde lezer weet nu waarschijnlijk wel over wie ik het heb.)
Ik vroeg hem waarom ik hem niet meer zo vaak zie tijdens rock and roll optredens. Hij vertelde me dat hij nu vaker naar feesten heen ging waar ook obscure rock and roll plaatjes gedraaid werden. Naast andersoortige muziek. Bij een aantal dee-jays - die in onze ogen in Hippe Zaaltjes draaien - schijnen nogal wat exemplaren van white-label plaatjes in de koffer te zitten. Een eye-opener want dat wist ik helemaal niet. Ik was blij dat ik dat van hem hoorde want het was een invalshoek waar ik helemaal geen weet van had. Zulk soort nieuws doet mij deugd.

Het geeft aan dat wij als rock and rollers misschien te veel in hokjes denken. Dat men denkt dat rock and roll alleen maar in bepaalde gelegenheden gedraaid wordt. Dat je geen echte rocker meer bent wanneer je je niet regelmatig meer laat zien op de juiste plaats. Of dat je je niet comformeert aan de dress code die er heerst.

Rock and roll zit in je bloed en mag je niet aflezen aan uiterlijkheden. Laten in 2002 wat minder in hokjes denken en om met Herman Brood te eindigen…”Maak er een mooi feest van”.

Emiel Maier

Gepubliceerd als een Boppin’ Letter
Boppin’ Around # 43 Februari 2002 | Pagina 34 -36