Elvis Disco

Zo tegen het einde van het jaar zoek ik altijd weer naar mijn laptop om mijn gedachten te laten gaan over het jaar wat achter ons ligt. 2002. Tweeduizendtwee. Het spijt me om te zeggen, omdat ik het ook al zei in 2001: het was een slecht jaar. Okay, er zaten ook wel positieve noten in (met het huwelijk van Max en Alex als hoogtepuntje al vroeg in het jaar), maar de weegschaal helt m.i. toch te veel over naar het negatieve.
Nederland kreeg de eerste politieke moord voor de kiezen, en de oude politiek werd ingeruild voor de nieuwe politiek. Er vielen twee kabinetten. Het werd het jaar van de ‘proefballonnetjes’. Oorlogsretoriek van een Texaanse Cowboy. Het jaar van een oranjeloos WK. Het indrukwekkende afscheid van Prins Claus. Het jaar van een achteruithollende economie. Groeiende werkloosheid. En de dood van Pim, Bart en Boudewijn. En rock and rollende Nederland nam afscheid van Marc Gregoire. Een man aan wie veel te danken hebben en we zullen hem daarom ook missen.

Daarnaast ging het binnen het rock and roll wereldje ook af en toe even grondig fout op het organisatorische vlak. In Breda werd Kees de voet dwarsgezet door de gemeente. Het is frustrerend om te zien hoe zo’n man zijn uiterste best doet om wat van de grond af te krijgen, maar niets dan tegenwerking ervaart van de gemeente. Desondanks heb ik daar kunnen genieten van een praktisch prive optreden van de Frankies. Wat organisatorisch ook een beetje fout liep was het festival van de Five O’Clock Rockers in Tilburg. Een druk bezocht smartlappenfestival in de stad, de locale kermis en een country and western festival in de buurt waren de factoren, waardoor er te weinig bezoekers kwamen op dit festival. Ik had eigenlijk best wel met jullie te doen omdat dit natuurlijk niet in je koude kleren gaat zitten. Ik ben ook blij om te horen dat jullie nu in contact zijn met 013 en dat jullie op 16 augustus weer de draad gaan oppakken.

Waar de draad ook weer is opgepakt is in Utrecht. Nou ja eigenlijk De Meern, maar dat wordt binnenkort ook wel geconfisceerd ! Iedere 3 maanden organiseren de gasten van het Rockin’ Ballhouse weer een feest in zaal Azotod. Goed nieuws, want daar kan ik op de fiets naartoe !

Wat ik ook nog even aan wil stippen is dat ik soms mijn wenkbrauwen frons wanneer ik zie dat er op een bepaalde zaterdagavond 2 of zelfs 3 goede concerten zijn, gevolgd door weekeinden waarop niets te beleven is. Kunnen we daarop niet iets vinden waardoor we dit beter kunnen afstemmen ?

Gelukkig weet heel Nederland dat ze op de 2e zaterdag van Juni geen bandjes moeten boeken, want dan is heel rock and roll minded Nederland te vinden op de Zuiderzeeweg in Amsterdam, bij Cruise Inn’s D-Day. En wat een geluk in 2002, het was de hele dag mooi weer. Dat is wel eens anders geweest. Een geslaagde dag met Sugar Ray Ford als afsluiter. Dat was weer dansen voor die opengewerkte vrachtwagen! But that’s rock and roll. Wat ook rock and roll was, was die stripper die zich ontfermde over Ramon. Kan ik voortaan niet even gewaarschuwd worden als zij weer komt, want ik heb haar dit keer gemist. Egt wel !

The Cruise Inn maakte zich in 2002 ook op voor het 20 jarig bestaan. Op een steenkoude 7e december stonden daar 4 bands geprogrammeerd. Nou dat was niet tegen dovemansoren gezegd, want het was zo verschrikkelijk druk, dat het niet leuk meer was. We stonden om met een Hollandse uitdrukking te spreken “hutjemutje”. Op een gegeven moment stonden de vaste Cruise Inn bezoekers tegen de ingang aangedrukt. Naar buiten gaan om even frisse lucht te happen was geen optie, omdat het zo verschrikkelijk koud was. Dat was voor mij het signaal om het pand te verlaten. Ik vraag me dan hardop af: “Waar zijn al deze ‘nieuwe’ bezoekers door het jaar heen?”, want dan zijn ze er niet.

Boppin Around ging verder op de ingeslagen weg. De omslagen werden nog kleuriger en kregen zelfs wat artistieke trekjes. De Be There kreeg zijn eigen bijlage, en de derde Boppin Around Poll werd een feit. Jammer genoeg namen deze keer minder mensen de moeite om hun favorieten kenbaar te maken dan tijdens de vorige edities. Desondanks kwam er een mooie uitslag uit de bus rollen, waar we allemaal tevreden mee kunnen zijn.

Het enige minpuntje dat ik dit jaar in de BA zag verschijnen was de rubriek Elvis Gossip. Er kwamen mijns inziens veel te veel irrelevante zaken aan bod. Zo werd er o.a. nieuws gebracht over een Belgische bakker die Graceland uit brooddeeg had gebakken, en het resultaat nu in zijn vitrines ter display had. Na nog meer van dit soort flauwekul heb ik toch even Frans van Dongen aangesproken. Hij verzekerde me echter dat hij het beste nieuws eruit had gepikt wat zijn correspondent had aangeleverd! Sindsdien is de kwaliteit van de berichtgeving wat serieuser van toon geworden. Het papier wat ervoor gebruikt wordt in de BA is te duur, en Elvis is van een te grote waarde voor onze scene, om je er met een Jantje van Leiden af te maken.

Het jaar 2002 was overigens een zeer goed Elvisjaar. Met de 25ste sterfdag op de kalender werd er met de welwillende hulp van meneer en mevrouw Nike de single A Little Less Conversation uitgebracht. Binnen de kortste keren belandde deze dijk van een hit de eerste plaats van de hitparade. Niet alleen in ons landje maar ook in 14 andere landen. Persoonlijk vind ik het een dijk van een nummer en zal het mij doen herinneren aan mijn vakantie in Memphis. Ik hoorde Jan Douwe Kroeske het nummer afkondigen op de radio en hij typeerde het als ‘gemotoriseerde gospel’. Voor veel rockers is ALLC echter geen rock and roll. Goed, dat is in eerste instantie natuurlijk wel zo. Maar ik ben er wel van overtuigd dat het op den duur wel nieuwe rock and rollertjes zal opleveren. Want in het kielzog van de succesvolle single werd de verzamelaar ELV1S 30#1 HITS de markt opgeslingerd. Die overigens in Nederland een keurige 2e plaats haalde. Is het nl. niet zo dat we allemaal zijn begonnen met een elvisverzamelaartje op de draaitafel, toen we 11 of 12 jaar waren, om jaaaaren later tot de ontdekking te komen dat A-V8 Boogie van Jack Baymoore ook wel prettige muziek is. Only time will tell.

Daar waar ik vorig jaar nog lyrisch was over de Paladins, vielen ze me dit jaar live errug tegen. Misschien kwam het door de omstandigheden - ik zag ze in P60 te Zoetermeer - en waren ze elders wel goed. Ze kwamen op mij niet geïnspireerd over, en halverwege het concert liet Dave de zang over aan zijn bassist; dat vond ik geen vooruitgang. Tel daarbij ook nog eens het bijzonder slecht afgestelde geluid, en je begrijpt dat ik niet echt de handen op elkaar kon krijgen voor het trio. (Dat is wel iets waar rock and roll bandjes slachtoffer van worden: een geluidstechnicus die niet bekend is met rock and roll en hoe het goed moet klinken. Wie voedt deze mensen op !)

De grote meevaller kwam op het einde van het jaar met de kerst cd van de Brian Setzer Orchestra. Voor mij beter te pruimen dan die bak herrie die de heer B.Setzer wist te produceren met zijn “68 comeback special. Op Boogie Woogie Christmas slaat hij voor menige rocker weer te ver door, door samen met een kerstkoor O Holy Nigt op te nemen. Om maar te zwijgen over de 7 minuten durende Nutracker Suite van Tjaikowsky ! Persoonlijk vind ik het prachtig (de laatst genoemde is Conservatorium werk !), en is voor mij net zo rock and roll als al die andere overbekende kerstnummers die de cd speler uit swingen. Alleen jammer dat het voor Setzer te duur is om met het orkest naar Europa te komen. Het enige land buiten Amerika wat op zijn bezoekjes kon rekenen was Japan. Waar hij ook enkele singles hoog in de hitlijsten had staan, en waar hij ook zijn DVD opnam. We zullen wel weer op onze beurt moeten wachten voordat we de deze grote naam weer in onze contreien mogen begroeten.
We zullen het daarom moeten doen met de grote namen van de overkant van Het Kanaal.

Gelukkig werden we in 2002 blij verrast met een bezoekje van The Extraordinairs. Het kon alleen maar omdat de heren voor de helft van de orginele prijs wilde komen spelen; anders had dit feest natuurlijk nooit door kunnen gaan. Ze hadden alleen een boeking voor de zondag in België en nog niets voor de zaterdag en ze wilde zo graag eens in de Cruise Inn spelen… Voor degene die er niet bij konden zijn: het was in 1 woord ‘fantastisch’. Het repertoire was top en de drie heren betrokken het publiek bij het optreden. Er werd goed contact gemaakt met het publiek en dat werd op hun beurt weer getracteerd op uitgekiende danspasjes en een perfecte samenzang in de stijl van Frankie Lymon a/t Teenagers. Naar mate de avond vorderde gingen ze zelfs het publiek in, en zwaaide ze als Jan van Parijs in zijn beste dagen (ik wilde eigenlijk ‘aapjes’ schrijven) aan de balken van de Cruise Inn. Ja, de heren weten hoe ze het publiek moeten bekoren. Het bleef nog lang onrustig in het Amsterdamse…

Uit de berichten die ik hoorde van de mensen die naar de Rhythm Riot zijn geweest, waren ook hier the Extraordinairs en Mike Sanchez het hoogtepunt van het festival. Zelf zag ik Mike Sanchez in een veel te druk cafe in Turnhout tijdens Rockin’ Around Turnhout. Maar dat hier een rasmuzikant aan het werk was, werd me wel duidelijk. Grote klasse wat Mike ten berde bracht, en ik zou eigenlijk willen zeggen; ” Wie haalt deze Rhythm and Blues rocker a la Larry Williams, Little Richard en Fats Domino eens naar de lage landen ? In een zaal groot genoeg waar de voetjes ook nog eens van de vloer kunnen, omdat stilstaan bij deze band on-mo-ge-lijk is !” Wellicht iets voor Rock Around The Jukebox in Rosmalen ? (Ik gooi maar weer eens een balletje op !)

Ik wil dit overzicht graag besluiten met een vraag die me al een tijdje bezig houdt, sinds ik na een regenachtige fietstocht aanbelde bij een vriendin van mij. Nog net niet verzopen maar toch redelijk nat stond ik voor de deur toen ze opendeed. Het eerste wat ze zei toen ze mij in deze toestand aantrof was: “Heb je geen regenpak ?” Aangezien ik deze vraag nogal vaak te horen krijg, repliceerde ik met mijn standaard wedervraag: “Heb jij dan wel eens foto’s gezien van Elvis in een regenpak ?”. Ik dacht dat dat antwoord wel voldoende zou zijn om ervan af te zijn. Nou, mooi niet dus. Ze wierp een blik op mijn fietstassen en merkte heel bijdehand op: “Heb jij dan wel eens foto’s gezien van Elvis met fietstassen op zijn fiets !”
Je begrijpt dat ik even met mijn mond vol tanden stond.

Onder weg terug vroeg ik me hardop af: “Ben ik echt de enige rocker met fietstassen…?”

Emiel Maier

Gepubliceerd als Boppin’ Letter
Boppin’ Around uitgave 50 | februari 2003