Elvis Disco

Ik zeg het niet gauw, maar deze 10e Elvisdisco gaat voor mij de boeken in als de beste en gezelligste. Helaas niet zozeer zo druk bezocht als voorgaande jaren. Dat lag natuurlijk aan het Sjok-festival wat tegelijkertijd plaats vond in het Belgische Gierle en de nodige bezoekers afsnoepte van de Cruise Inn. Aan de andere kant gaf dat ook wel weer meer lucht en ruimte op de dansvloer. En dat was een geluk want de bands van de avond swingden de pan uit!

De openings-act van de avond waren de Reno Brothers. De grote verrassing was dat slaggitarist Rockin´ Ramon (…the guy with the Elvis-looks…) de band heeft verlaten. Zijn plaatsvervanger is Rolf, die ook de snaren bespeelt bij de Haystack High-tones. Ten tijde van de Elvisdisco zat hij pas 6 weken bij de band, en dit was voor hem tegelijkertijd ook het eerste optreden met de band. En ik moet zeggen dat deze bezettingswisseling de band goed heeft gedaan. Want Rolf is niet zozeer een slaggitarist (wat Ramon wel was), maar meer een tweede lead-gitarist naast zanger Rogier. Het heeft de band meer muzikaler gemaakt. Ik heb mijn mening over de Reno Brothers hierdoor moeten bijstellen. Daar waar de Reno Brothers in mijn oren nogal hard en ruig waren, zijn ze nu veel melodischer gaan klinken. Vooral als de lead-gitaristen elkaar ´uitdagen´ is het een waar notenfestival, en neigt de band naar country-rock.

De band (die één set speelde) bracht een vrolijke mix van Elvis en Reno Brothers-nummers. Zo speelde ze de speciaal ingestudeerde Elvis-nummers: U.S. Male, Big Boss Man, You Gave Me A Mountain (in een zelf geschreven arrangement), Promised Land, Burning Love en als toegift zelfs If I Can Dream.

Na een korte pauze was het om klokslag middernacht dan toch echt tijd voor de hoofdact van de avond: onze zuid-Engelse vrienden van Hullabaloo (oftewel The Keytones aangevuld met een saxofonist). Het was voor het eerst dat zij een complete Elvisset speelden. Door hun drukke tourschema was er maar weinig tijd geweest om nummers in te studeren. Ik geloof dat ze maar 1,5 dag de tijd gehad hebben om het allemaal voor elkaar te breien. Maar dan zie je ook wel het professionalisme van de band. Ik denk dat niemand in het publiek het in de gaten heeft gehad!

Ze opende met Good Rockin´Tonight, gevolgd door Such A Night. En als ik het allemaal nog goed onthouden heb volgden er daarna o.a. I Got A Woman, Lawdy Miss Clawdy, Just Because, Return To Sender, Ain’t That Loving You Baby, Fools Fall In Love, Readdy Teddy (een regelrechte copy van Elvis´s Ed Sullivan versie!). Het enige rustige nummer uit de set was You Don´t Know Me. Het meest verrassende nummer vond ik de blues-versie van Anyplace Is Paradise. Het was volledig omgeturnd in een Fifties Striptease nummer, en de meiden vooraan bij het podium lieten zich ook helemaal gaan: nog nooit zoveel draaiende heupen bij elkaar gezien.

Het meest ontroerende nummer was (en iedereen zal het met me eens zijn), de a-cappella versie van Bridge Over Troubled Water. Een kippenvel moment omdat alle kelen open gingen. Dit nummer had ik speciaal aangevraagd omdat ik het jaren geleden al eens hoorde bij een Keytones-optreden. Achteraf hoorde ik van manager Monique dat dit nummer het favoriete nummer was van Jarrod´s overleden broer. Iets wat ik niet wist! Het moet voor Jarrod confronterend zijn geweest om dit nummer te zingen maar hij deed het met overgave. Wat niet weg nam dat zijn vader - die de band vergezelde in Amsterdam - tijdens dit nummer naar buiten is gelopen…

Tegen het einde van de set verruilde Jarrod zijn staande bas voor een electrische basgitaar. Dit luidde het tijdperk van de sixties en seventies in. De band vervolgde met Little Sister en C´mon Everybody wat de dansvloer deed schudden. De keeltjes van de bezoekers gingen open op The Wonder Of You. Tenslotte deelde de band de knock-out uit met Way Down en Burning Love. Iedereen was het eens; we waren getuige geweest van een memorable Elvisset van Hullabaloo. De duimen gingen omhoog!

Er was slechts een korte intermezzo van de goed draaiende DJ toen de band terugkwam voor hun tweede ´gewone´ Hullabaloo set. Een set die vol stond met swing en jive (Just A Gigolo, My Blue Heaven). Wat verderop in de set werd het wat ruiger met een superstrakke Lonesome Train van Johnny Burnette en Lucille van Little Richard als afsluiter. De band kwam gelukkig terug voor een toegift, maar na Twist And Shout viel ook voor hen het doek.

Conclusie: Wie er niet bij was, heeft een gedenkwaardige avond gemist. En wat jammer om te zien dat de gemiddelde Elvisfan zich niet laat verleiden om naar Elvisdisco toe te komen. Het lijkt wel alsof die alleen maar naar fanclub-gerelateerde evenementen gaan. Dat is iets waarop ik me ga bezinnen voor de komende edities. Ik heb ideëen genoeg alleen word de spoeling qua bands wel steeds dunner. Je wilt toch steeds weer iets nieuws aanbieden, maar waar vind je nog een band die het Elvis-repertoire eer aan doet en koestert? Om met een Elvis-nummer te spreken: “Make Me Know It!”, maar kom alsjeblieft niet met een imitator aan zetten, want dan heb je de filosofie van de Elvisdisco niet begrepen.

BOPPIN’ AROUND
Uitgave 73 (september 2007) p. 54 / 55
Tekst: Emiel Maier
Foto’s: Diana Hofmeijer en Jan Kunkeler.