Elvis Disco

We waren nog maar net op tijd in de zaal omdat Eindhoven zonder TomTom voor ons wel wat zoekwerk opleverde (ondanks de route die we via de ANWB site hadden uitgeprint). We waren bang dat we te laat waren omdat we ons pas om 18:55 meldden, terwijl om 19:00 de deuren open gingen! Gelukkig was dit niet het geval omdat de James Burton Band nog bezig was met hun sound-check die redelijk uitliep. Pas om 19:30 konden de mensen naar binnen. Ik had dus genoeg tijd om ‘de knoppen’ eigen te maken.

Er kwam een enorm gemêlleerd publiek binnen: van oude Elvisfans (leden van ElvisMatters) tot aan de rockers-scene uit Eindhoven. Daarbij vond ik dat er redelijk veel mannen waren die wel van een potje bier hielden: mannen die liever met een pils in de hand staan, dan dat ze met de voetjes van de vloer gaan. En daar lag ook wel het grote probleem: welke plaat ik ook draaide…, er werd amper gedanst. Wat is dat toch met die dans-genen in Nederland??

Maar goed…, om 20:15 mochten de Explosion Rockers het spits afbijten. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik bar weinig van hun set gezien heb, aangezien ik een blokje ben omgegaan. Ik moest mijn verblijf in de zaal doseren want ik had geen zin om 7 uur in de volle decibelen te staan. Mijn oortjes moeten nog een paar jaar meer mee. Mijn indruk van de band was die van een perfecte band voor bruiloften en partijen met een zanger die goed gekeken heeft naar de bewegingen van Shakin’Stevens. Een leuke band wat alle standaard-werken in de rock and roll op het repertoire heeft staan.

Na een drie-kwartier draaien was het dan eindelijk de beurt aan de James Burton Band, die een set zouden gaan spelen van iets langer dan één uur. De band bestaat uit James en Jeff Burton uit Shreveport, en de drie andere bandleden (pianist, drummer en bassist) uit Memphis Tennessee. De pianist had goed naar Jerry Lee gekeken en kreeg de volle aandacht van het publiek met het klassieke J.L.Lewis werk. De vonken sprongen ervan af! Zoon Jeff Burton verzorgde overigens de zang van al het andere werk. Nummers die me nog bij staan zijn; Steamroller Blues, Suzie Q, Hello Mary Lou, Sleepwalk, Polk Salad Annie en Suspicious Minds. Jeff is niet een bijzonder sterke zanger met een groot bereik, maar zijn stem is zeer zeker afdoende om dit rock and roll werk ten gehore te brengen. Hij bracht het er zeer goed vanaf.

Tja, en dan zijn vader James. Wat kan ik zeggen…: een voorbeeld voor iedereen die gezond en positief oud wil worden. Er zit totaal geen sleet op zijn spel, en hij kan maar moeilijk met zijn vingers van de gitaar afblijven. (Zelfs tijdens de sound-check blijft hij riedeltjes spelen!). Het is niet ‘verplichte kost’ om op te treden: nee hij geniet ervan en heeft er zin in! Het is niet een trucje, want dan hou je het niet veel op zo’n oude leeftijd. James kan wat mij betreft nog jaren mee.

Na het optreden van de J.B.Band stroomde de zaal rap leeg: de band ging nl. signeren in de foyer. De Elvisfans keerde niet meer terug, en alleen een handjevol ‘rockers’ bleef achter om het El Rio Trio te zien. Tijdens hun optreden mocht ik samen met mijn Elvis-vriend Bas backstage naar de kleedkamer van James Burton om op de foto te gaan. Ik heb een aantal jaren geleden een avond met James doorgebracht in de lobby van een Deens hotel, na het optreden van de TCB-band. Daar heb ik nog met hem staan geinen bij het pool-biljarten. Sinds die tijd heb ik altijd wel een blik van verstandhouding met hem. (Of verbeeld ik mij dat nou?) Bij binnenkomst vroeg ik hem dus “Do You Remember Me”, en hij zei “Off course I remember you!”. (Ik weet nou niet of hij dat meende of dat hij dat standaard zegt! Hij ontmoet zóveel mensen in zijn leven). Het deerde niet: we gingen samen op de foto en hij signeerde de concertposter met : To Emiel + Gerd, God Bless, James Burton “08. (Gerd is mijn zoon!). Mijn avond kon niet meer stuk! En die poster…, die wordt geframed!

Mijn Elvis-vriend Bas ving overigens de plectrum van James nadat hij Johnny B.Goode achter zijn nek had gespeeld tijdens het concert. Hij gooide het kleinood daarna in het publiek, en Bas ving het op! In de kleedkamer vroeg Bas of James Burton er zijn initialen “J.B.” op wilde zetten. En zo geschiedde.

Daarna weer terug naar de zaal om het einde van het El Rio Trio set te zien. (Ze besloten met “The House Is Rockin’”). Daarna was het rap voorbij. Ik heb nog een half uurtje gedraaid, en om 01:15 was daar het laatste nummer ‘Can’t Help Falling In Love’.

Al met al een leuke avond! Slechts één min-puntje in mijn ogen: zaal Dynamo is een echte hard-rock zaal en alles is binnen zwart! Voor mij had dit wel wat opgeleukt mogen worden met wat posters van Elvis (of iets met vrolijke kleuren). Verder ben ik van mening dat dit soort avonden zeker een kans van slagen heeft in het Paradiso. Nu is het nog zo dat ElvisMatters voor een groot gedeelte zich afspeelt in het grensgebied van Nederland en België. Ik spreek de hoop uit dat EM binnen een aantal jaren het aandurft om boven De Rivieren te gaan. Dan kunnen de fans in de randstad ook eens een leuke avond gaan beleven. Want leuk was het zeker.