En dan denk je nog: Waar zijn ‘ze’ mee bezig!
Dit is louter een Elvis-site met een low-profile: waarom dan toch al die moeite nemen om met je misselijke links een goedwillende site te dwarsbomen?
Ik kan er met mijn pet niet bij.

Gelukkig heeft inovia (waar de site is ondergebracht) het euvel weten te verhelpen en zijn we weer bereikbaar. Weliswaar nog niet met het oude vertrouwde template, maar i.i.g. wel via de Word-versie.
En daar zijn we erg BLIJ mee!!!

born to rock

Kind regards,
Inovia (The hosting company.)

Er kwam een enorm gemêlleerd publiek binnen: van oude Elvisfans (leden van ElvisMatters) tot aan de rockers-scene uit Eindhoven. Daarbij vond ik dat er redelijk veel mannen waren die wel van een potje bier hielden: mannen die liever met een pils in de hand staan, dan dat ze met de voetjes van de vloer gaan. En daar lag ook wel het grote probleem: welke plaat ik ook draaide…, er werd amper gedanst. Wat is dat toch met die dans-genen in Nederland??

Maar goed…, om 20:15 mochten de Explosion Rockers het spits afbijten. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik bar weinig van hun set gezien heb, aangezien ik een blokje ben omgegaan. Ik moest mijn verblijf in de zaal doseren want ik had geen zin om 7 uur in de volle decibelen te staan. Mijn oortjes moeten nog een paar jaar meer mee. Mijn indruk van de band was die van een perfecte band voor bruiloften en partijen met een zanger die goed gekeken heeft naar de bewegingen van Shakin’Stevens. Een leuke band wat alle standaard-werken in de rock and roll op het repertoire heeft staan.

Na een drie-kwartier draaien was het dan eindelijk de beurt aan de James Burton Band, die een set zouden gaan spelen van iets langer dan één uur. De band bestaat uit James en Jeff Burton uit Shreveport, en de drie andere bandleden (pianist, drummer en bassist) uit Memphis Tennessee. De pianist had goed naar Jerry Lee gekeken en kreeg de volle aandacht van het publiek met het klassieke J.L.Lewis werk. De vonken sprongen ervan af! Zoon Jeff Burton verzorgde overigens de zang van al het andere werk. Nummers die me nog bij staan zijn; Steamroller Blues, Suzie Q, Hello Mary Lou, Sleepwalk, Polk Salad Annie en Suspicious Minds. Jeff is niet een bijzonder sterke zanger met een groot bereik, maar zijn stem is zeer zeker afdoende om dit rock and roll werk ten gehore te brengen. Hij bracht het er zeer goed vanaf.

Tja, en dan zijn vader James. Wat kan ik zeggen…: een voorbeeld voor iedereen die gezond en positief oud wil worden. Er zit totaal geen sleet op zijn spel, en hij kan maar moeilijk met zijn vingers van de gitaar afblijven. (Zelfs tijdens de sound-check blijft hij riedeltjes spelen!). Het is niet ‘verplichte kost’ om op te treden: nee hij geniet ervan en heeft er zin in! Het is niet een trucje, want dan hou je het niet veel op zo’n oude leeftijd. James kan wat mij betreft nog jaren mee.

Na het optreden van de J.B.Band stroomde de zaal rap leeg: de band ging nl. signeren in de foyer. De Elvisfans keerde niet meer terug, en alleen een handjevol ‘rockers’ bleef achter om het El Rio Trio te zien. Tijdens hun optreden mocht ik samen met mijn Elvis-vriend Bas backstage naar de kleedkamer van James Burton om op de foto te gaan. Ik heb een aantal jaren geleden een avond met James doorgebracht in de lobby van een Deens hotel, na het optreden van de TCB-band. Daar heb ik nog met hem staan geinen bij het pool-biljarten. Sinds die tijd heb ik altijd wel een blik van verstandhouding met hem. (Of verbeeld ik mij dat nou?) Bij binnenkomst vroeg ik hem dus “Do You Remember Me”, en hij zei “Off course I remember you!”. (Ik weet nou niet of hij dat meende of dat hij dat standaard zegt! Hij ontmoet zóveel mensen in zijn leven). Het deerde niet: we gingen samen op de foto en hij signeerde de concertposter met : To Emiel + Gerd, God Bless, James Burton “08. (Gerd is mijn zoon!). Mijn avond kon niet meer stuk! En die poster…, die wordt geframed!

Mijn Elvis-vriend Bas ving overigens de plectrum van James nadat hij Johnny B.Goode achter zijn nek had gespeeld tijdens het concert. Hij gooide het kleinood daarna in het publiek, en Bas ving het op! In de kleedkamer vroeg Bas of James Burton er zijn initialen “J.B.” op wilde zetten. En zo geschiedde.

Daarna weer terug naar de zaal om het einde van het El Rio Trio set te zien. (Ze besloten met “The House Is Rockin’”). Daarna was het rap voorbij. Ik heb nog een half uurtje gedraaid, en om 01:15 was daar het laatste nummer ‘Can’t Help Falling In Love’.

Al met al een leuke avond! Slechts één min-puntje in mijn ogen: zaal Dynamo is een echte hard-rock zaal en alles is binnen zwart! Voor mij had dit wel wat opgeleukt mogen worden met wat posters van Elvis (of iets met vrolijke kleuren). Verder ben ik van mening dat dit soort avonden zeker een kans van slagen heeft in het Paradiso. Nu is het nog zo dat ElvisMatters voor een groot gedeelte zich afspeelt in het grensgebied van Nederland en België. Ik spreek de hoop uit dat EM binnen een aantal jaren het aandurft om boven De Rivieren te gaan. Dan kunnen de fans in de randstad ook eens een leuke avond gaan beleven. Want leuk was het zeker.

Het voorprogramma is in handen van The Explosion Rockers, en het na-programma (want een cooling down kan je het niet noemen…) is in handen van het El Rio Trio. (geen onbekenden voor Elvisdisco bezoekers!).

Dit (potje swingen) gaat zich allemaal afspelen op 17 mei in Dynamo te Eindhoven. Een zaal met een capaciteit van 550 man. De kosten van een kaartje is (hou je vast….) slechts 15 euro!!!! (dat zijn nog eens prijzen!!!!!).
Bij voldoende animo is er zelfs een optie om nog een concert te boeken op 16 mei.

Je kan rechtstreeks kaarten bestellen bij de Nederlandse promoter van het concert. Hij had binnen 2 weken 140 kaarten verkocht, dus zorg ervoor dat je bij de eerste 550 zit op de zaterdag.
Bel hiervoor met Het Javaans Eetcafé in Eindhoven en bestel daar je kaarten: Het telefoonnummer is 040-2450097.

Er is mij verzocht om niet alleen 100% Elvis te draaien, maar om een mix te draaien van 75% Elvis en 25% rock and roll.
Nou, laat dát maar aan mij over! Dat dak gaat eraf…

Groetjes, Emiel Maier.

Kan iemand mij helpen aan een mooie scan van deze foto!? Ik wil deze foto ontzettend graag gaan gebruiken voor de Elvisdisco #11 flyer.
Een scan van de cover zou al fantastisch zijn (dan poetsen we de rest wel weg…), maar weet je waar ‘het orgineel’ ook te vinden is, laat het me dan even weten, dan kan ik er wat makkelijker mee werken!

Aan de show ligt het zeker niet. Jeetje, precies zoals in Las Vegas: eerst de opwarm ronde door de Sweets, gevolgd door The Imperials. Daarna nog tesamen in Oh Happy Day! (En een Oh Happy Day wás het, en werd het na de pauze).
Ik vond Jerry alleen een wat stroevere appearance hebben. Ronnie is nog steeds ouderwets goed! James Burton oogt wat fragieler in het gezicht, maar qua gitaarspel klonk het allemaal als een klok. De grootste opvaller was echter Glenn. D. die me tijdens de handtekeningronde verklapte dat hij in 10 maanden tijd 34 kilo was afgevallen!!! Het deed hem bijzonder goed moet ik zeggen!

Terry Mike Jeffrey is echt een man naar mijn hart: professioneel, gepassioneerd en een dijk van een stem. (Vergeet alle mannen in witte pakken, want TJM is the real deal!).

We zaten achterin recht voor het podium, en hadden goed zicht en geluid. En dat was weer een ontdekking voor mij: want thuis zet je vaak een CD’tje op de achtergrond aan en dan is de impact niet meer zo groot. Maar hier was het geluid lekker fors en right in your face. Nu pas begrijp ik wat je gehoord moet hebben wanneer Elvis heeft staan zingen!!!! Zeker bij You’ve Lost That Loving Feeling en vooral bij Just Pretend (want dat komt ‘binnen’ hoor!!).

Ook wij hebben het handtekeningenrondje gemaakt. Terry Blackwood vroeg nog hoe hoog de entreeprijs was, ik vertelde dat wij 40 euro hadden betaald en de mensen vooraan 60 euro. Toen sloeg ‘ie wel een beetje achterover hoor! “That’s a lot of money!!!” (Ja, zeker met die dollar/euro koers van tegenwoordig!).
Jerry Scheff is praktisch doof want hij verstaat zowat niets meer, maar vertelde me wel dat hij nu al weer 5 jaar in Schotland woont, en het bevalt hem erg goed!

Elvismatters proficiat met zo’n geslaagde avond! Chapeau!!!

We hopen dat je door deze foto’s een beetje van de goede sfeer weet te proeven die we elke keer beleven tijdens een Elvisdisco.

We zijn overigens op dit moment druk bezig met de voorbereidingen van Elvisdisco#11 die volgend jaar (2008) plaats gaat vinden. N.a.w. zal dit plaats gaan vinden op de eerste- of de tweede zaterdag van juli.

Meer hierover later…

De openings-act van de avond waren de Reno Brothers. De grote verrassing was dat slaggitarist Rockin´ Ramon (…the guy with the Elvis-looks…) de band heeft verlaten. Zijn plaatsvervanger is Rolf, die ook de snaren bespeelt bij de Haystack High-tones. Ten tijde van de Elvisdisco zat hij pas 6 weken bij de band, en dit was voor hem tegelijkertijd ook het eerste optreden met de band. En ik moet zeggen dat deze bezettingswisseling de band goed heeft gedaan. Want Rolf is niet zozeer een slaggitarist (wat Ramon wel was), maar meer een tweede lead-gitarist naast zanger Rogier. Het heeft de band meer muzikaler gemaakt. Ik heb mijn mening over de Reno Brothers hierdoor moeten bijstellen. Daar waar de Reno Brothers in mijn oren nogal hard en ruig waren, zijn ze nu veel melodischer gaan klinken. Vooral als de lead-gitaristen elkaar ´uitdagen´ is het een waar notenfestival, en neigt de band naar country-rock.

De band (die één set speelde) bracht een vrolijke mix van Elvis en Reno Brothers-nummers. Zo speelde ze de speciaal ingestudeerde Elvis-nummers: U.S. Male, Big Boss Man, You Gave Me A Mountain (in een zelf geschreven arrangement), Promised Land, Burning Love en als toegift zelfs If I Can Dream.

Na een korte pauze was het om klokslag middernacht dan toch echt tijd voor de hoofdact van de avond: onze zuid-Engelse vrienden van Hullabaloo (oftewel The Keytones aangevuld met een saxofonist). Het was voor het eerst dat zij een complete Elvisset speelden. Door hun drukke tourschema was er maar weinig tijd geweest om nummers in te studeren. Ik geloof dat ze maar 1,5 dag de tijd gehad hebben om het allemaal voor elkaar te breien. Maar dan zie je ook wel het professionalisme van de band. Ik denk dat niemand in het publiek het in de gaten heeft gehad!

Ze opende met Good Rockin´Tonight, gevolgd door Such A Night. En als ik het allemaal nog goed onthouden heb volgden er daarna o.a. I Got A Woman, Lawdy Miss Clawdy, Just Because, Return To Sender, Ain’t That Loving You Baby, Fools Fall In Love, Readdy Teddy (een regelrechte copy van Elvis´s Ed Sullivan versie!). Het enige rustige nummer uit de set was You Don´t Know Me. Het meest verrassende nummer vond ik de blues-versie van Anyplace Is Paradise. Het was volledig omgeturnd in een Fifties Striptease nummer, en de meiden vooraan bij het podium lieten zich ook helemaal gaan: nog nooit zoveel draaiende heupen bij elkaar gezien.

Het meest ontroerende nummer was (en iedereen zal het met me eens zijn), de a-cappella versie van Bridge Over Troubled Water. Een kippenvel moment omdat alle kelen open gingen. Dit nummer had ik speciaal aangevraagd omdat ik het jaren geleden al eens hoorde bij een Keytones-optreden. Achteraf hoorde ik van manager Monique dat dit nummer het favoriete nummer was van Jarrod´s overleden broer. Iets wat ik niet wist! Het moet voor Jarrod confronterend zijn geweest om dit nummer te zingen maar hij deed het met overgave. Wat niet weg nam dat zijn vader - die de band vergezelde in Amsterdam - tijdens dit nummer naar buiten is gelopen…

Tegen het einde van de set verruilde Jarrod zijn staande bas voor een electrische basgitaar. Dit luidde het tijdperk van de sixties en seventies in. De band vervolgde met Little Sister en C´mon Everybody wat de dansvloer deed schudden. De keeltjes van de bezoekers gingen open op The Wonder Of You. Tenslotte deelde de band de knock-out uit met Way Down en Burning Love. Iedereen was het eens; we waren getuige geweest van een memorable Elvisset van Hullabaloo. De duimen gingen omhoog!

Er was slechts een korte intermezzo van de goed draaiende DJ toen de band terugkwam voor hun tweede ´gewone´ Hullabaloo set. Een set die vol stond met swing en jive (Just A Gigolo, My Blue Heaven). Wat verderop in de set werd het wat ruiger met een superstrakke Lonesome Train van Johnny Burnette en Lucille van Little Richard als afsluiter. De band kwam gelukkig terug voor een toegift, maar na Twist And Shout viel ook voor hen het doek.

Conclusie: Wie er niet bij was, heeft een gedenkwaardige avond gemist. En wat jammer om te zien dat de gemiddelde Elvisfan zich niet laat verleiden om naar Elvisdisco toe te komen. Het lijkt wel alsof die alleen maar naar fanclub-gerelateerde evenementen gaan. Dat is iets waarop ik me ga bezinnen voor de komende edities. Ik heb ideëen genoeg alleen word de spoeling qua bands wel steeds dunner. Je wilt toch steeds weer iets nieuws aanbieden, maar waar vind je nog een band die het Elvis-repertoire eer aan doet en koestert? Om met een Elvis-nummer te spreken: “Make Me Know It!”, maar kom alsjeblieft niet met een imitator aan zetten, want dan heb je de filosofie van de Elvisdisco niet begrepen.

BOPPIN’ AROUND
Uitgave 73 (september 2007) p. 54 / 55
Tekst: Emiel Maier
Foto’s: Diana Hofmeijer en Jan Kunkeler.

Een Berg Muziek! Iedere werkdag van 14.00 tot 17.00

De uitzending is via de ether, de kabel en het internet te beluisteren:
http://www.omroepgelderland.nl/NIEUW2/programmas/tvgontvangst.php

Voor meer informatie: www.omroepgelderland.nl

ROCK ‘N’ ROLL IS KING IV: I REMEMBER ELVIS

m.m.v.

SUE MORENO
www.suemoreno.com

RUUD KUIJPERS (Explosion Rockets)
www.explosionrockets.nl
WILLIAM SMULDERS & THE BLUE MOON BOYS
www.williamsmulders.nl

+ ELVIS RECORD HOP

Donderdag 16 augustus - Aanvang: 20.30, Toegang vanaf 20.00
De Muse, Kerkplein 12, Malden

Entree: € 8,- (kaarten verkrijgbaar aan de zaal)

Voor meer informatie:
http://www.accordeonmuseum.nl